???????? ???? ?? ??????

Zo, wat waren de laatste dagen op z’n zachtst gezegd emotioneel. Maar ook heel liefdevol en bijzonder.
Maandag een gesprek met m’n huisarts.
Gisteren the day after. Een dag waarin ik de meest bijzondere gesprekken met mijn ouders heb gevoerd. Waarin we elkaar liefdevol zagen en voelden.
Ook de dag van een blog waar ongelooflijk veel lieve, hartverwarmende reacties op zijn gekomen. Ik ben letterlijk diep, diep, diep geraakt door de liefde die er gisteren door m’n telefoon stroomde. Liefde in woorden van jullie. Begrip, steun en hulp, het kwam me allemaal tegemoet.

Ik ben echt zo geraakt door het feit dat dit onderwerp zoveel oproept.
De dood is zo ongrijpbaar voor ons. Misschien zelfs eng. En vooral een ver-van-mijn-bed-show.
We vieren feest bij een geboorte maar we rouwen diep bij een verlies, bij een sterfgeval. We rouwen omdat we diegene missen. Omdat we ons geen leven ‘zonder’ kunnen voorstellen. De gedachte aan iemand definitief verliezen is hartverscheurend.
Bij rouw zijn we met onszelf en de naaste omgeving bezig. En dat is logisch en menselijk. Het is een proces van afscheid nemen en het verlies een plaats geven.
Voor mij was dit ook zo in mijn hoofd. Totdat ik een berichtje kreeg van iemand die me zeer dierbaar is. Iemand die door haar levenslessen zo wijs is, dat ik haar bewonder. Door haar zorgvuldig gekozen woorden, realiseerde ik me dat doodgaan ook verlossend kan zijn. Ze inspireerde me om verder te filosoferen over mijn dood, wanneer, hoe, wat, waar, en vooral het waarom.

Wanneer het moment van afscheid nemen daar is, realiseren we ons dat we afscheid nemen van een gebroken leven en een gebroken lichaam, met al haar beperkingen.
We laten degene die zo gebroken is, gaan. We gunnen diegene rust, heelheid en licht. Een nieuw leven zonder gebrokenheid.
Wanneer we afscheid nemen van een dierbaar iemand na een lang ziektebed, mogen we ons realiseren dat diegene nu rust is gegund. Dat diegene verlost is van het lijden.
En dat is ook precies mijn wens uiteindelijk; verlost worden van het lijden.

Ik ben intens dankbaar dat mijn leven nog lichtpuntjes kent. Elke dag weer.
 Stijn die vol liefde voor mij zorgt. Die altijd voor
mij klaarstaat. Stijn die mij heeft geleerd wat
onvoorwaardelijke liefde en vriendschap is.
 Tieske die als een uit elkaar gevallen
Ikeapakketje op de bank ligt te snurken. Of
wanneer Tieske keuzestress heeft en dan maar
al z’n knuffels op een hoop gooit en er bovenop
gaat liggen tuttelen.
 Poezenbeest Sam die op hoogbejaarde leeftijd
ineens door de kamer gaat rennen omdat
meneer CBD olie krijgt. Love it.
 Mijn nichtjes die lachen om wat ik zeg of doe.
Die gekke dingen uitkramen. Die altijd weer zo
enthousiast zijn als ze tante Anne zien.
 De liefdevolle gesprekken met mijn ouders. En
hun zorgbehoefte richting mij; het is zo liefdevol.
 Mijn zus die voorstelt te komen lunchen en alles
meeneemt.
 Een bos bloemen van vrienden met een heel lief
kaartje erbij.
 Een fijne avond met vrienden.
 Mijn schoonouders die zo dol zijn op Tieske dat
ik er zelf een warm gevoel bij krijg als ik het zie
gebeuren.
 Samenzijn met mijn liefste tante.
 Zoveel hartverwarmende reacties onder mijn
blogs.
 Dat mijn dierbare buurvrouwen allebei hun liefde
uitspreken richting mij. Ik hou ook van jullie
buurtjes.
 Het geluid van de lachende stemmetjes van mijn
overbuurjongetjes.
 Een hartverwarmend berichtje van mijn
schoonzus.
 Mijn neefjes die ons stiekem laten schrikken als
ze ons ergens zien.
 Ontdekken dat er een nieuw seizoen is van een
van “mijn” series.
 Stijn die eerder thuiskomt uit zijn werk.
 Mijn vriendin die elke keer weer de moeite neemt
om ruim een uur te rijden om mij te zien.
Ik heb zoveel lichtpuntjes en daar warm ik mezelf elke keer opnieuw aan. Ik laad ervan op. Ik hou me hieraan vast. Ik geloof dat de liefde me kan dragen.

Soms merk ik dat mensen verrast zijn als ze
me ergens tegenkomen of zien. Kennelijk gaat het uitspreken van een euthanasiewens samen met het beeld dat diegene volledig bedlegerig is.

??? ?????????? ????? ??? ????? ??? ??? ????ë?? ?? ??? ???????? ?????? ??ë?????? ???? ??? ????????? ??? ??????????. ?????????? ?? ?????? ??? ????? ???, ??? ????ë?? ?????? ?? ?? ???? ????? ?? ?????????? ???. ??????? ?? ??????????? ??? ??? ??? ??? ???????????? ?? ??????????? ??????.

Ondraaglijk lijden zie je lang niet altijd aan de buitenkant. Het is juist vaak onzichtbaar. Ook bij mij. Ik draag make-up als ik de deur uit ga. Ik zorg dat m’n haren mooi zitten. Het kost me dan wel veel energie maar het levert me ook energie op: ik voel me even een ander mens als ik me heb opgetut.

Ik heb vragen over de dood. En ik ken een heel bijzondere spirituele man die me daarbij wil gaan helpen.
Ook wil ik financieel dingen goed geregeld hebben voor Stijn, dus ook daar wil ik mee aan de gang.
Ik wil zelf aan de slag met het vormgeven van mijn afscheid en daar wil ik mijn dierbaren bij betrekken. Mijn afscheid moet een liefdevolle herinnering worden voor hen die hierbij zijn. Daar wil ik perse voor zorgen.

Ik wil deze dingen vooral geregeld hebben, zodat als het moment aanbreekt, ik me kan richten op de liefde die ik voor m’n dierbare naasten voel. Zo min mogelijk geregel, zoveel mogelijk liefde ?.
Ik hoop nog steeds dat er verlichting van mijn lijden kan komen, op welke manier dan ook. En dat mijn liefdevolle afscheid nog even op zich laat wachten.

Bedankt voor het lezen en een fijne dag ♥️.

Liefs, ᗩnne.

#b12metoo #dunnevezelneuropathie
#mentalhealthawareness #zenuwpijn #dysautonomie #B12tekort #B12deficiëntie
#vitamineDinsufficiënt #folaatdeficiënt #addisonbiermer #pernicieuzeanemie #artrose #nekwervels #autoimmuun #gastritis #vitiligo #psoriasis #astma #jeuk #ptss #herniadiafragmatica #reflux #chronischziek #ongewenstkinderloos
#georgethebutler ? #henrithetrike ? #tieskethegoldendoodle #selfmadeservicedog
#euthanasie #levenseinde

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content