10 februari 2021 – Adopties buitenland per direct stilgezet

Na jarenlange discussies over of er wel of geen misstanden in de ‘adoptiewereld’ zijn, is er nu dan een beslissing gevallen; geen adopties meer uit het buitenland. Een goede beslissing, denk ik, een ex-aspirantadoptieouder. En meteen voel ik de pijn weer die ik destijds voelde en voel ik mee met de mensen die nog aan het wachten waren op hun kindje. Ik voel de steek in mijn hart…

Wij, echt bijna exact 6 jaar geleden (22 januari 2015), kregen hier ook mee te maken. Via een brief (!) vernamen wij dat het adoptiebureau Stichting Afrika waar wij ons bij hadden aangesloten, per direct haar werkzaamheden stop zette. Een brief die ons leven in een klap radicaal veranderde. Een donderslag bij heldere hemel; dit hadden we op geen enkele manier zien aankomen. We waren er stuk van. Ik belandde per direct in een acute depressie. Ik at en sliep niet meer en viel kilo’s af.

Omdat wij zelf schoftig behandeld zijn en op een discutabele wijze aan de kant geschoven zijn, daarbij een grote som van ons eigen geld verloren zagen gaan, heb ik daar nog steeds grote vraagtekens bij. Maar naar onze casus is nooit onderzoek gedaan. Wij hebben brieven gestuurd, gebeld, gemaild; maar we hebben nooit antwoorden gehad. Wij hebben nooit ergens antwoorden op gehad en moesten het maar slikken, wat er gebeurd was. Wij bleven achter in onwetendheid.

Tot op heden weten wij nog steeds vrij weinig, alleen dat wat er in een van de weinige brieven van de Stichting stond; dat de werkzaamheden per direct gestopt zijn omdat de adopties uit Kenia per direct stopten en adopties uit alleen Ethiopië niet rendabel genoeg voor de stichting waren om te blijven bestaan.

Ik kreeg destijds informatie van “binnenuit” van een adoptiefkind uit Ethopië. Zelf was ze -gok ik- ongeveer 20 jaar eerder geadopteerd uit Ethiopië en was door haar eigen onderzoek naar haar biologische moeder achter zaken gekomen die niet klopte. Ze vertelde me dingen, zoveel misstanden. Onder andere dat de vrouw die daar de adopties regelde voor Stichting Afrika en zo bejubeld werd door Stichting Afrika, al maanden vastzat voor onder andere mensenhandel. Onder andere… Ik wil er niet aan denken wat voor een slachtoffers hierbij zijn gevallen. Ik kan er niet aan denken want het breekt me…

Ik lag op dat moment in puin, dus ik kon het verder niet aan en sloot me op dat moment af voor dit soort nieuws. Ik was continu bezig met het zoeken naar mogelijkheden, die ons eventueel wél ouders zouden maken. Maar ik wist intuïtief vanaf het moment dat ik de brief las; dit is het einde van ons adoptie-avontuur en we zouden nooit meer mama en papa worden. Nooit meer. Alleen kon ik dat op dat moment nog niet accepteren. Stuk waren we er van.

We gingen destijds nog naar anderen stichtingen om te onderzoeken wat onze kansen daar waren. Maar we besloten toentertijd; nee, dit gaan we niet nog een keer doen. We waren ruim 4 jaar bezig bij dit Stichting Afrika (in totaal 7,5 jaar met adoptie). 4 jaar hoop, ruim €15.000,- kwijt (in totaal) en zoveel verdriet dat het bijna ondraaglijk was. We hadden het geld niet om opnieuw te beginnen, al wilden familie en vrienden voor ons inspringen om onze droom uit te laten komen, we konden het niet aan dit nog een keer door te maken en nog een keer zo intens teleurgesteld te worden.

Maar mijn hart ligt nu niet alleen bij de aspirant adotie-ouders die het slachtoffer nu zijn van deze beslissing en hun dromen in duigen zien vallen, net als wij destijds, Mijn hart ligt ook bij de kinderen die geadopteerd zijn uit de betrokken landen (zoals de vrouw die ik hierboven beschreef) en ouders die al geadopteerd hebben. Het moet verschrikkelijk zijn om in de onwetendheid te leven of je als kind of als jouw kind door illegale praktijken ter adoptie is aanboden. Dat gevoel, dat gevoel moet een gevoel zijn waar moeilijk, al dan niet, mee te leven is. Dat er sprake is van mensenhandel, kinderhandel wel te verstaan.

Dat moeders denken dat hun kind is overleden, dat kinderen vervolgens voor hoge bedragen verkocht worden aan stichtingen die bemiddelen in de adoptie tussen kinderen die “ouderloos” zijn en ouders die dolgraag een kindje willen worden. Dat er mensen rijk zijn geworden van dit soort handel. Dit is echt een regelrechte ramp! Een ramp om kotsmisselijk van te worden.

Ik heb het ongelooflijk te doen met alle betrokkenen. Helaas weten wij hoe het is om op deze manier je droom te verliezen. Helaas hebben wij nooit meer een terugkoppeling gehad, is er -naar mijn weten- überhaupt nooit een onderzoek ingesteld naar Stichting Afrika, en dat, dat vreet misschien nog wel het meeste aan me.

We verloren op dat moment, daar, ons kindje. Een diffuus verlies; een verlies wat onzichtbaar was, maar voor ons zo tastbaar. Ons kindje had een naam, want intuïtief voelden we dat het een meisje zou worden. Na al die jaren hadden we namelijk nog steeds geen jongensnaam gevonden en deden we daar ook weinig moeite voor, omdat het “niet klopte; een jongen”. Al waren we daar net zo blij mee geweest hoor, het was een gevoel, niet een wens, gewoon een gevoel…

Ons meisje had Zola Lotte van Dijk geheten.

   

Jarenlang was moederdag een drama voor me, nu niet meer en geniet ik van mijn mama die er wonder boven wonder nog steeds is. Gelukkig heb ik altijd oprecht kunnen genieten van de kindjes die in onze omgeving geboren werden.

Ik wens alle mensen die hier ongewenst bij betrokken zijn, enorm veel kracht, licht en sterkte!

Heel veel liefs,

van een ervaringsdeskundige, Anne

     

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content