11 september 2021 – 1K Z1E J3

Gisteren was het Wereld Suïcide Preventiedag en heeft 113 zelfmoordpreventie de campagne 1K Z1E J3 gelanceerd.

Er rust nog steeds een enorm taboe op het praten over zelfmoord. En dat is echt een probleem, want uit recent onderzoek blijkt dat de helft van de mensen die met zelfmoordgedachten rondloopt, hier met niemand over praat.

Waarom schrijf je hierover, hoor ik enkelen nu misschien wel denken. Nou om verschillende redenen.De eerste reden is, dat ik van taboedoorbrekend leven houd. Dit heb ik altijd al gehad, van jongs af aan op verschillende onderwerpen in mijn leven. Bij mij bestaan taboes nagenoeg niet. Ik praat overal over. Bijna overal dan.
En de voornaamste reden dat ik er nu over schrijf, is dat ik zelf met serieuze suïcide gedachten heb rondgelopen. Ik heb hier destijds wel over gepraat, maar hemeltje lief, wat is dat vreselijk moeilijk.
Het aangeven dat je niet meer wilt leven is intens, het is vernederend en het is verdrietig omdat ik bijvoorbeeld nog heel goed besefte dat ik mijn omgeving hier enorm veel verdriet mee deed. Ik besefte het maar toch kon ik de gedachten niet veranderen; ik wilde niet meer leven.

Ik had het ‘geluk’ dat ik terecht kon bij mijn Stijn, mijn zus en een klein groepje vriendinnen.
Mijn ouders hield ik hier buiten. Ik kon de pijn in hun ogen niet aan. Ik kon het niet aanzien, want ik schaamde me. Achteraf gezien is schaamte natuurlijk totaal niet nodig, ik vroeg immers niet om deze gedachten en gevoelens. Ze waren er gewoon. Maar de schaamte was er ook.
Het was 2016 en ik had een moeilijk gesprek op mijn werk gehad. Dit was de welbekende druppel.
Een korte opsomming van alleen het jaar 2015, voordat de spreekwoordelijk emmer echt helemaal overliep, om maar aan te geven waar mijn intense depressie ineens vandaan kwam.

Januari

We kregen dé brief van Stichting Afrika, het bemiddelingsbureau voor ons adoptiekindje; ze stopten per direct met alle werkzaamheden. Onze droom spatte uiteen en al ons spaargeld waren we in een klap kwijt. Wij waren zo dichtbij. Ons kindje was er bijna. We stonden ver bovenaan de lijst na 7,5 jaar wachten mét daarbij ons besluit om voor een HIV positief kindje te gaan. Ik raakte in een diepe depressie. Op mijn werk kon ik op weinig begrip rekenen met een werkgever die zei dat ‘je iets niet kon missen wat je nooit hebt gehad’. Dit is een van de uitspraken die serieus tegen ons gezegd is destijds, Stijn was er gelukkig bij, anders zou ik het nu niet kunnen geloven. Ik raakte alleen maar dieper in een depressie, at vrijwel niets meer en sliep nagenoeg niet.
Ik werd na 5 weken thuis zijn, zo onder druk gezet en moest weer komen werken. Dat deed ik uiteindelijk. Robotstand aan, masker op. Grote fout maar ik werd in een hoek gedreven en had geen keuze voor mijn gevoel.

Juni

Ons hondenkind Guusje overleed, nadat hij 15 jaar en negen maanden ons kindje was geweest. Hij sliep bij ons in bed en ging overal met ons naar toe. 
Ik was er kapot van maar stond nog steeds in robotstand en ging door.

Oktober

Mijn moeder kreeg de diagnose glioblastoma multiforma (hersentumor graad 4) met de boodschap dat we rekening moesten houden met een levensverwachting van lange maanden. Achteraf bleek mama een wonder en heeft ze nog bijna 6 goede jaren gehad*. Maar op dat moment was de klap zo groot dat ik ook nog mijn moeder zou gaan verliezen, na ons kindje en onze Guusje. Mijn moeder en ik hebben een intense band om verschillende, bizarre, redenen, waarover ik binnenkort eens wat zal schrijven.

November

Onze Doortje, ons lieve kleine poezenbeestje Dora, overleed zeer plotseling. Nog steeds stond ik in robotstand.

Ik heb wat dingen uit dit jaar weggelaten, want dan wordt mijn blog nog langer, maar 2015 was echt een rampjaar voor ons. En er was vanuit mijn werk in de eerste helft van het jaar totaal geen ruimte voor mijn verdriet en rouw. Niet met het verlies van ons kindje, niet met het verlies van ons hondje. 
Toen mama de diagnose kreeg had ik een nieuwe directeur en was er gelukkig veel meer begrip en ruimte voor mijn proces en rouw.

k raakte in 2016 dus in een diepe depressie. En ik zakte steeds verder weg. Maar goed, ík had een vangnet. Een groepje om mij heen die mij zag en mij hoorde. Ik had mensen om me heen die mij weerhielden van iets waar ik nu enorm veel spijt van zou hebben gehad. Ik had geluk. Maar niet iedereen heeft dit geluk. Niet iedereen heeft een vangnet en niet iedereen is -kennlijk- zo’n open boek als ik ben, want mijn omgeving zag me verder wegzakken in mijn pijn en verdriet, in mijn donkere gat. Ik had goede hulp en dat is waarom ik dit schrijf. Want iedereen verdient deze hulp. Is het niet uit je omgeving, dan is het misschien wel via de preventielijn 113, maar er is altijd hulp. Er is een luisterend oor.

Achteraf wilde ik niet dood. Ik wilde dat mijn lijdensweg zou stoppen. Ik leed, ik leed zo ongelooflijk. En ik had hulp nodig. Ik schreeuwde niet om aandacht maar ik had wel aandacht nodig, aandacht voor mijn onheilspellende gedachten, aandacht voor mijn lijden. En die was er en die kwam er. Gelukkig!

Ik ben destijds heel goed geholpen en ik zal er altijd zijn voor hen die mijn hulp nodig hebben.

Ik kijk niet weg en ga het gesprek aan. En jij?

#annesfightforlife #AFFL #annesfight

Achteraf bleek ik een diep B12-tekort te hebben, ik stond mijn B12 op 46.
B12-tekort is een oorzaak van depressies. Ook na jarenlange depressies kan dit nog steeds een oorzaak zijn. Stress vreet letterlijk B12.
Na aanvang van de B12-injecties verdwenen mijn depressies binnen 3 weken. Ze waren gewoon ineens weg en zijn nooit meer terugkomen. Natuurlijk heb ik wel eens een off day, maar ik voel het verschil met het verliezen van de regie over mijn gevoelens wat ik toen had, en hoe ik me nu wel eens verdrietig en down voel. Een wereld van verschil.

Ik heb gebeld naar de GGZ om hen te wijzen op mijn B12-tekort, het had een hoop ellende en medicijnen kunnen schelen als zij mij destijds getest hadden, maar ik viel niet in de risicogroep, werd mij verteld. Dus heb ik hen uitgelegd dat iedereen een tekort kan krijgen, jong, oud, met of zonder Gastric Bypass, veganist of alleseter. Een B12-tekort komt onder alle bevolkingsgroepen voor en veroorzaakt onder meer depressies.

Ik injecteer nog steeds voldoende en zal hier nooit mee kunnen stoppen.

*Hoe het met mijn moeder gaat, leg ik een andere keer uit. Ik respecteer mijn moeders privacy.Blogs waarin ik over anderen dan mezelf schrijf, plaats ik altijd in overleg met die ander.

Voor de oplettende kijker: ja ik heb een nieuw logo. Deze zal ik aankomende week uitgebreider lanceren.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content