12 oktober 2021 – Viva España

Daar zijn we dan, alweer. Hetzelfde appartement als vorig jaar, andere omstandigheden. Gelukkig. Ook al zijn we nu niet hier voor een snoepreisje, het voelt anders als vorig jaar, het is anders als vorig jaar.

In de aankomende weken krijg ik verschillende onderzoeken, waaronder de prone MRI en twee scans van m’n nek. Hierover later deze week meer. Ik word dus niet behandeld of geopereerd, ik heb alleen onderzoeken en gesprekken met de neurochirurgen.

Vorig jaar ben ik met een ambulance naar het vliegveld in Weeze, Duitsland (20 minuten van ons huis), gebracht. En kwam ik met een hele oncomfortabele ambulancevlucht in Barcelona aan, omdat we echt geen andere keuze hadden toen, ik kon immers niet zitten. Vorig jaar stond er op het vliegveld in Barcelona een ambulance op mij te wachten die me meteen naar Teknon Medical Centre bracht. Dat was ook weer een helse rit, alsof ze het ambulancepersoneel bij de koffers hadden gevonden en op een ambulance hadden gezet. Tijdens de rit raakte ik al meerdere keren weg. Oh man, wat was ik toen ziek, dat besef ik me nu misschien wel meer dan ooit.

Gister zijn met de eigen auto naar Schiphol gereden. Ik lag op de stoel plat in de auto met een kussentje en AirPods Pro (ruisonderdrukking) in en heb bijna de hele autorit geslapen.

Gister zijn we met KLM gevlogen, in de economyclass, met gratis upgrade naar economy comfort, dus net wat meer beenruimte. Dit keer ben ik met m’n eigen rolstoel tot aan het vliegtuig gekomen. Heel chill, want ik heb de rugondersteuning van m’n eigen stoel wel nodig.

Het was gevoelsmatig wel een wereldreis voor ons haha. Het was zo ontzettend lang geleden dat we regulier gevlogen hebben, dat we meteen na het parkeren op Schiphol al verdwaald waren en in totaal drie keer verdwaald zijn tot we op onze stoel in het vliegtuig zaten. We hadden de medische assistentie echt niet nodig 😂. Nou oké, het medische gedeelte hadden we het misschien niet nodig want we konden ons goed redden met onze koffers en rolstoel, maar assistentie om niet continu te verdwalen was fijn geweest haha.

Afijn. De grote grap van alles is, dat toen we nog even op mijn rolstoel moesten wachten na bij het uitstappen in Spanje, de crew aan ons vroeg:

“Jullie doen dit zeker veel vaker samen, dat reizen zo?”
Wij: “Uh nee, niet bepaald, iets met verdwalen en zo”.
Crew: “Oh nou jullie zien er zo bereisd uit, alsof jullie dit heel vaak doen”.
Ik: “We komen net weer voor het eerst op de harde weg haha.”
Even kort uitgelegd hoe het vorig jaar was en nu. Bereisd? Ja van de stoel naar het toilet ja, zo bereisd zijn we wel, maar veel verder zijn we de laatste jaren niet gekomen dus we moesten wel lachen…

Al met al hadden we een goede vlucht. Ik heb bijna de hele reis geslapen want dat had ik die nacht ervoor namelijk niet bepaald veel gedaan. Iets teveel adrenaline en spanningen en zo.

In het appartement aangekomen ben ik weer gaan liggen en is Stijn even boodschappen gaan doen hier tegenover. En heeft hij mijn rolstoel gefixt want die was tijdens de vlucht toch op een of andere manier gesloopt. Maar het is goedgekomen, de stoel is voor de aankomende twee weken gemaakt en daarna mag Medipoint komen om het verder op te lossen.

Al met al heb ik de reis beter doorstaan dan verwacht, op adrenaline en girlpower 💪🏻. Gister de rest van de avond lekker uitgerust, vannacht een redelijk goede, rustige nacht gehad en dan hoop ik dat het weer de aankomende weken blijft zoals gister: zonnig en aangenaam. En hopelijk zien we dan dit keer iets meer dan het parkje om de hoek. Dat is het doel!

Bedankt voor de vele reacties, steun, liefde, krachtpatsers en, niet te vergeten, bedankt voor het lezen. Tot snel.

Liefs, Anne en Stijn

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content