17 februari 2021 – Never a dull moment

Gister kregen wij de uitslag van wat er gevonden is op mijn hypofyse. De hypofyse is een minuscuul orgaantje van 1 cm wat een centrale rol heeft bij de aansturing van je hormonen.

Bij mij is daar een kleine afwijking op gevonden wat lijkt op een hypofyseadenoom (goedaardige tumor). Omdat het zo klein is en ik nog jong ben (waardoor tumoren over ’t algemeen sneller groeien en kwaadaardig kunnen worden) wordt ik over een jaar weer opgevolgd, met weer een scan.
Op dit moment is er dus geen reden tot zorg en kan ik me verder gaan richten op mijn herstel.

Wat betreft mijn schildklier is er op dit moment ook geen reden tot zorg gevonden en wordt ik verder opgevolgd zoals al gepland stond; om de 6 maanden, dus binnenkort weer.
Trouwens, de adenoom op de hypofyse heeft geen enkele betrekking met de schildklierkanker van afgelopen jaar waarvoor ik al opgevolgd wordt. Dit is puur toeval.

Uiteraard hadden we liever gehoord dat er niks op mijn hypofyse zat, gister voelde het nog zo dat ik met deze uitslag op dit moment goed kan leven. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik er flink de balen van heb. Maar ik vind het eerlijk gezegd wel een keer goed geweest. Ja, het had erger kunnen zijn, hoor ik sommigen denken (en ook dat is al tegen me gezegd en ja het klopt, alles kan erger) maar het had ook beter kunnen zijn, doordat het bijvoorbeeld een schaduwplekje zou zijn geweest. Ik moet eerlijk bekennen, dat ik nu, na een nacht slapen, veel verdriet heb van het feit dat er weer wat bij is gekomen waar we alert op moeten zijn. Weer iets, wat iets kan worden wat we absoluut niet willen dat het wordt. Gewoon weer iets… Weer een nieuwe onzekerheid, weer een nieuwe arts. Er komt letterlijk geen eind aan bij mij, en daar word ik wel verdrietig van.

Ik heb er verdriet van en ik heb er slecht van geslapen. Waarom kon dit niet gewoon een schaduwplekje zijn, zoals ook een van de opties was geweest? Ik vind mijn weg hier natuurlijk wel weer in, zoals altijd, maar voor nu? Voor nu ben ik gewoon even verdrietig en lamgeslagen…

Never a dull moment.

Liefs, Anne

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content