19 november 2020 – Dankbaar uit liefde

Daar ben ik weer, weer een blog van mijn eigen hand. Ik merk dat het me goed doet het schrijven ✍️. Naast dat het me ongelooflijk uitput, word ik weer gelukkig van het schrijven 🧡. Iets wat ik in de laatste maanden gemist heb; schrijven. Het spelen met woorden, zinnen vormen, gedachten in woorden gieten en daar zinnen mee vormen. Wat heb ik het gemist.
Vandaag gaat het over dankbaarheid, misschien wel het moeilijkste blog ooit. Want wat ons de laatste maanden is overkomen, is niet uit te drukken in woorden en zinnen. Als ik dit schrijf komen de tranen 😢 vanzelf. Ze stromen. Tranen geboren uit liefde 🧡. Dat is dankbaarheid. Maar hoe ga ik dit nou in woorden gieten. Zoals mijn lieve maatje Menno me afgelopen week zei; “Als iemand dit kan, dan kan jij het. Dit gaat jou lukken”. Ik denk dat hij gelijk heeft, maar ik stoei nu al met zoveel woorden die door mijn hoofd spoken. Ik ga denk ik maar eens een poging wagen.
Dankbaarheid voor wat ons is overkomen, is moeilijk te omschrijven. Het medeleven toen wij mijn verhaal naar buiten brachten, een verhaal wat achteraf gezien maar een ieniemienie topje van de ijsberg bleek te zijn, bleek indruk te maken op anderen. Terwijl ik stiekem zelf nog steeds niet geloofde dat dit over mij ging 🥺, en ik stiekem nog steeds dacht dat dr. Gilete mij toch niet zou gaan opereren 😰. De donaties stroomden in no time binnen. In no time 🧡! Ongelooflijk hoe snel het ging, dat overtrof al onze verwachtingen.
Mijn vader die er een dagtaak van maakte om mijn verhaal bekend te maken en donaties binnensleepte. Hij ging bij mensen op bezoek, mensen die hij van vroeger kende. Mijn vader kent eigenlijk iedereen wel en iedereen kent mijn vader. Ik ben zo ongelooflijk trots 🥰 op wat hij voor mij gedaan heeft. En stiekem besefte ik me weer dat ik op hem lijk, want dit is wie ik ook ben; sociaal, leven vanuit emotie en liefde, alles -echt alles- over hebben voor de medemens, en de belangrijkste overeenkomst; ik ken ook aardig wat mensen en veel mensen kennen mij. En dit keer had hij alles, maar dan ook alles over voor zijn doodzieke dochter. Hij heeft zijn leven ervoor gegeven zoals elke vader dat zou moeten doen 🧡.
En dan mijn lieve zorgzame moeder, die elke dag boodschappen deed, was waste, elke dag eten 🥘 kookte voor Stijn, dag in dag uit, maanden aan een stuk 🧡. Zorgzaam, vol liefde deed ze het. In dit stuk lijk ik op haar; zorgzaam, klaarstaan voor een ander terwijl ze zelf ook ongeneeslijk ziek is, ze leek het vergeten om voor haar eigen dochter te kunnen zorgen. Dat is moederliefde uit de grond van haar hart.
En toen begon het echt; mijn crowdfunding. Het was zoveel werk. Ondanks onze goede voorbereidingen, bleek het een aanslag te zijn op de betrokkenen 🤯. Soms een te grote aanslag. Maar ik had geen keuze, ik moest door. Stijn moest door en we gingen door. En ik deed wat ik niet snel doe; hulp vragen 🙈. En die kreeg ik, zomaar uit alle hoeken aangeboden 🧡.
Familie en vrienden die uit zichzelf charity’s en benefiets organiseerden, weekendjes weg aanboden om te verloten, gesigneerde shirts regelden van bekenden voetbalclubs, flessen langs de deuren ophaalden. De engeltjesactie die zo’n ongekend succes bleek te zijn, dat ze niet aan te slepen waren. Ook zakenrelaties van Stijn die zomaar ineens betrokken bleken te zijn bij mij. Bij mij. Bij mij en bij Stijn. De tranen hebben rijkelijk gevloeid. Ze vloeien nog steeds, uit liefde 🥲.
Mijn schoonmoeder die in april haar grote liefde verloor 😭; mijn schoonvader. Die totaal verslagen was, verlamd door verdriet. En toch ineens de innerlijke kracht vond om te leven. Natuurlijk met een randje van rouw. Maar wat heb ik diepe bewondering voor haar, voor haar keuze om te leven en hoe ze dat doet 🧡. Met een reden denk ik. Want ik voelde mijn schoonvader dichtbij me. Hij was er. Het klinkt gek, misschien zweverig. Niet zoals ik helemaal ben. Maar ik voelde hem. Al die tijd.
Mijn crowdfunding die zo snel ging. De moeilijke tijd die we doormaakten. Hij stond niet alleen met een foto op m’n nachtkastje al die tijd, maar hij gaf en geeft mij ook kracht 💪🏻. Net zoals hij mijn schoonmoeder de kracht gaf en geeft 🧡. Toen ik hulp nodig bleek te hebben op social media, nog meer hulp dan we al hadden, deed ik een oproep. Van alle kanten kreeg ik hulp aangeboden. Vrienden, maar ook vrienden van vrienden 🧡. Ik wist niet wat me overkwam. Ik deed weer iets wat ik moeilijk vond; de hulp aannemen. En wat ben ik daar ongelooflijk dankbaar voor. Want wat heb ik hier een les uit geleerd; hulp aannemen is een grote vorm van zelfliefde 🥰. En van liefde voor je medemens. Want ik heb naast dat ik mezelf hulp heb gegeven, ook anderen de kans gegeven mij te helpen 🧡; iets wat ik zelf ook altijd graag deed voor anderen maar bij mezelf moeilijk toeliet. Ik liet het toe nu. En eerlijk? Ik heb me in mijn leven nog nooit zo geliefd gevoeld als in de afgelopen maanden en weken 🧡.
Op onze slaapkamer heb ik veel trauma’s beleefd. Te veel 😰. Er was nota bene in de 12 jaar dat wij daar woonden ook niks meer veranderd. Behalve dat er bergen verdriet en pijn verborgen lagen 🥺. Weken deed ik erover om mijn geliefde tante Tiny (binnenshuisstyliste) en mijn surrogaatmoedertje zoals ik naar weleens noem 🧡, te vragen ons daarin te helpen. Ik wist dat ze het met beiden handen zou aangrijpen. Ik wist dat ze het met alle liefde zou willen doen. Maar toch durfde ik de vraag niet te stellen. Weken deed ik erover. En toen vond ik de moed haar daarom om hulp te vragen 🙏🏻Ik wilde niet terugkomen uit Spanje en weer in diezelfde slaapkamer moeten liggen vol met trauma’s van 12 jaar verdriet (van het vele ziek zijn met de wegrakingen, de spasme-aanvallen, het vele spugen, de adoptie die definitief van de baan was en we dat daar lazen via een brief). Ik wilde een schone start daar en ik heb die ook nodig, voor de rust 🧡. En raapte mijn moed bij elkaar en vroeg haar. De liefde die ik daarin terugkreeg is niet te omschrijven in woorden. Misschien straks in de foto’s. Maar ze greep het met beiden handen aan, vanuit haar liefde voor mij.
Maar hoe kan ik deze dankbaarheid nou in woorden gieten? Niet, denk ik nog steeds. Ik kan alleen maar van ze houden. Want wat ben ik van iedereen nog meer gaan houden 🧡. Zoveel dat het soms pijn doet, want ik ben ook nog steeds bang dat deze liefde voorbij gaat, dat ik ze ga verliezen, zoals ik anderen verloren ben 💔.
De mensen die mijn sociale media hebben bijgehouden, jullie kennen ze allemaal. Zonder hen was dit nooit gelukt en wat zijn hier mooie, liefdevolle vriendschappen uit ontstaan 🧡. Maar er waren er nog veel meer. Mensen die achter de schermen meedachten. En wat dacht je van de mensen die mij dagelijks een appje met liefde stuurde. Een lotgenoot vanuit een andere aandoening, waarmee ik een band heb opgebouwd die veel verder reikt dan een zichtbare vriendschap. Sisters by heart 🧡, noemen we het. En zo voelt het.
Lotgenoten met dezelfde nekproblematiek als ik, waarmee ik intense vriendschappen heb opgebouwd. Waarmee (bijna) dagelijks contact is. Soms kort met een paar zinnen, want dat is genoeg, soms langer met spraakmemo’s. Lotgenoten die ik hier ontmoet heb, die nu goede vriendinnen zijn 🧡, waarmee ik dingen kan delen die ik met niemand kan delen, want hoe moeilijk is het te begrijpen waar wij doorheen zijn gegaan als lotgenoten.
Vriendinnen die me bleven appen of waarmee ik geregeld FaceTimede. Die zichtbaar huilden om mijn pijn. Om mijn emotionele pijn. De liefde is alleen maar groter geworden.
Ik ben dankbaar. En nog steeds weet ik niet of deze woorden genoeg uitdrukken over hoeveel dankbaarheid ik voel. De dankbaarheid voor mijn man Stijn 🧡, die me dagelijks verzorgt, nog steeds, al jaren, maar de intensiteit waarmee hij dit de laatste weken heeft gedaan is ongekend. Zonder hem had ik dit niet gered. Ik had en heb hem harder nodig dan ooit, want stapje voor stapje ga ik weer dingen alleen kunnen. Ik had in het begin letterlijk bij alles hulp nodig, zelf bij naar het toilet gaan. Wat kan je je dan klein voelen, maar wat deed hij dit met zoveel liefde en respect voor mij. Nooit bromde hij, nooit klaagde hij. En wat is hij moe 🥱, maar mijn hemel, wat is hij mooi 🤩!
Mijn zus die me in hele zware momenten via FaceTime erdoorheen wist te praten. Die me over wist te halen de beslissingen even aan Stijn over te laten, toen de antipsychotica mijn beslissingsvaardigheden overnam. De liefde die zij mij gaf, was intens, voelbaar tot in het diepste van mijn hart 🧡.
Ook de verpleging, met wie ik met sommigen nu nog steeds contact heb, hebben me door moeilijke momenten gesleept. Ik heb ze bedankt met de engeltjes, met mijn manier van liefde tonen, door hun hand vast te pakken en ze te bedanken in het Engels, ook al verstonden ze de taal niet altijd, onze lichaamstaal was voldoende 🧡.
En dan Amy en dr. Gilete. Zij hebben geregeld dat ik toch nog door kan gaan met de pijnmedicatie die ik eigenlijk moest afbouwen maar wat door de pijn eigenlijk niet kan. Ze hebben daarvoor hemel en aarde bewogen en iets mogelijk gemaakt wat niet mogelijk leek 🙏🏻. Wat een helden. Wat een schatten. Ik ben zo ongelooflijk dankbaar. Ook dit is liefde. Ongelooflijke veel liefde voor je medemens.
De afgelopen maanden zijn intens geweest. Ik moet veel verwerken. Verdriet en pijn. Maar nog veel meer dat er mensen zijn die van mij houden. Dat vind ik misschien wel het moeilijkste, want ik mag ook eens gaan leren van mezelf te houden zoals anderen dat van mij doen 🧡. En stiekem ben ik die weg al lang ingeslagen; want ik heb mensen van me laten houden. En ik ben mijn liefde openlijk gaan delen met ze, hoe moeilijk ik het ook vond, bang om de liefde niet terug te krijgen. Maar ik kreeg de liefde wel terug. Mensen tegen wie ik letterlijk zei; ‘Ik hou van jou!’, zeiden dit terug. Iets wat ik me een paar maanden terug niet kon voorstellen. Maar wat eigenlijk gewoon bij het leven zou moeten horen, want door de liefde kunnen wij bestaan, kunnen wij ademen, eten, leven en dankbaarheid voelen. Liefde is ons grootste gegeven waar we misschien, in alle haast waarin we leven, vergeten van te genieten.
Onlangs kreeg ik een berichtje van een vrouw die zelf een onmenselijk verlies lijdt met haar gezin. Een berichtje vol van liefde en inspiratie. Naar mij toe. In haar situatie vond zij de kracht mij te bedanken en aan te moedigen door te gaan. Dat is liefde. Intense liefde voor de medemens 🧡.
Ik hou van heel veel mensen die mij ongelooflijk geholpen hebben, ik deel dit met ze, ik zeg het gewoon. En verrassend genoeg; meestal krijg ik dezelfde liefde terug en dat is het grootste cadeau wat je als mens kan krijgen!
Uit de grond van je 🧡 groeit altijd iets moois.
Dankjewel voor het lezen en een fijne dag.
Liefs, Anne

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content