21 januari 2021 – Gevangenis

Veel mensen voelen zich nu opgesloten. Door Rutte en zijn demissionair kabinet. Alsof ze in een gevangenis gestopt worden. Maar geloof mij, na 12 jaar ervaring met het werken in een gevangenis, kan ik je vertellen dat dit niet in de buurt komt van leven ín een gevangenis.

Jij hebt de macht over je huissleutel, wanneer je deze gebruikt om het slot open te draaien en naar buiten te gaan. Oké, hetzij alleen overdag, dat is nu even niet anders en daar moeten we ons bij neerleggen. Dit hebben we onder andere te danken aan de mensen die wél samenschoolde, die schijt hadden aan de regels. Die lekker met z’n allen op het museumplein gingen demonstreren ‘omdat dit hun goed recht is’. Maar helaas ook aan de variant die het Verenigd Koninkrijk is opgedoken, een nog besmettelijkere vorm. Die door die gekkies die ik hierboven beschreef weer niet serieus genomen kan worden want ‘hey, elke arts krijgt wel 20k voor elke IC patiënt he’, niet vergeten hé!

Deze lock-down is geen gevangenis, ik herhaal het nog maar een keer. Jij bepaalt wanneer je wat wilt eten. Jij bepaalt wanneer je overdag even lekker naar buiten gaat, de wind door je haar laat blazen. Jij bepaalt wanneer je gaat poepen, wanneer je boodschappen gaat doen en wanneer je tv kijkt. En het allerbelangrijkste; wát je kijkt. Want Netflix en Amazon in de gevangenis? Forget it! Niet in mijn tijd….

En dan hebben we het nog niet gehad over de gevangenis die ik ervaar. Ik en duizenden lotgenoten met mij. Wij, die al jaren door ons eigen lijf beperkt en in een gevangenis gehouden worden. Want dat is mijn lijf; een gevangenis en de sleutel? Die heeft niemand helaas. Er is geen arts die mij kan bevrijden, zoals je dat in een echte gevangenis wel hebt, uiteindelijk loopt je straf (meestal) af. Zo niet, dikke pech, dan zal je het verdiend hebben om nooit meer vrij te komen. Maar hebben ik en mijn lotgenoten dit verdiend? Hebben wij dit verdiend om nooit meer vrij te komen, of geen uitzicht te hebben op het einde van de opsluiting? Wanneer mogen wij vrij naar buiten? Wanneer mogen wij vrij bewegen, vrij naar de winkel, vrij naar een verjaardag, vrij met onze haren in de wind door de bossen banjeren? Dat kan niemand ons vertellen. Want de sleutel? Die bestaat niet… En nu met corona, zijn wij ook nog eens extra vatbaar, dus zijn we extra beperkt. Er zijn mensen die al vanaf maart binnen leven, geen bezoek ontvangen, niet hun eigen boodschappen kunnen doen, omdat dit afgeraden wordt door de artsen, in verband met de gevaarlijke graat van deze ziekte.

Ja, de coronacrisis is voor veel mensen een ramp. De lock-down, nou de avondklok, de bezoekmaatregelen. Ik hoor het. Ik voel het. En ik snap het ook nog. Maar nee, dit is geen gevangenis. En asjeblieft, voor anderen, maar vooral voor jezelf, stop met klagen hierover want het verandert niet! En er zijn mensen die het veel, en veel erger getroffen hebben.

Ik, en mijn duizenden lotgenoten die dag in, dag uit, al jaar en dag, opgesloten liggen in hun huis, die mogen best eens klagen. Maar die hoor je niet. Die mensen, die al in geen tijden de vrijheid hebben gehad om naar het strand te gaan bijvoorbeeld, of lekker naar de bossen, of het terras op met vrienden.

Ik zal het een keer zeggen, ik schreef er al een keer vaker over, maar leven zoals ik leef, dat is leven in een gevangenis. De gevangenis die mijn lijf heet. Ik bepaal helemaal niks meer zelf, maar mijn lijf bepaalt. Mijn lijf bepaalt al jaren of ik bijvoorbeeld in staat ben om een kopje koffie te drinken met mijn ouders. Mijn lijf bepaalt al jaren of ik überhaupt in staat ben een blog te schrijven. Mijn lijf bepaalt al jaren of ik in staat ben normaal of door een rietje te eten. Dat is pas een gevangenis! Dat is pas een lock-down van formaat! Dat is pas beperkt worden in je hebben en houden. Besef dat asjeblieft, als je weer gaat schreeuwen dat het zo oneerlijk is.

Want weet je wat oneerlijk is? Iemand verliezen aan corona waar je zielsveel van houdt. Vervolgens afscheid nemen via FaceTime omdat je er niet bij mag en een uitvaart met alleen het gezin omdat er anders keuzes gemaakt moesten worden wie wel en wie niet welkom waren.

Dát, dat is oneerlijk! En dat is helaas de vreselijke werkelijkheid!

Auteur: Anne van Dijk

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content