21 juni 2021 – Meet Suus en Erna

De dag begon met moeilijk wakker worden. Zo moeilijk dat de eerste controles (bloeddruk, saturatie, temp.) zelfs een uur later gedaan zijn omdat de nachtdienst me niet wakker kreeg. Ik heb niks meegekregen van dat ze me probeerden wakker te krijgen en niks meegekregen van het omzetten naar antibiotica. Na het ontbijt dacht ik weer even in bed te gaan rusten voor een hele bijzondere dag. Toen ik mijn bed raakte ben ik wederom in diepe slaap beland. Ik werd om 11:45 uur wakker. Maar dat was precies wat ik nodig had om deze memorabele en prachtige dag door te komen. Ik heb wat hulp gehad van bovenaf denk ik 🙏🏻.

Dus, meet Suus en Erna.
Nee, geen romcom uit de jaren 90, al klinkt het wel zo. Nee, meet Suus en Erna in real life. Even een heel fijn, positief geluid van geluk en plezier vanuit onze kant. Suzanne en ik zijn al lange tijd bevriend. Ik heb hier vaker over haar geschreven. Zij is ook heel goed bevriend met onze eigen Jantine, onze steun en toeverlaat hier. Sterker nog, zij is de link tussen mij en Jantine.Afijn, Suus en ik hebben dagelijks contact omdat we veel delen, in allerlei opzichten! We bespreken alles met elkaar. En hebben op die manier een band opgebouwd die niet te beschrijven is. Soms is dat zo. Soms heb je dat met mensen, Suus is daar iemand van. We voelen elkaar, al klinkt dat misschien wat zweverig, maar ach, dat past ook wel bij ons.

Suus en Erna wilden samen een weekend weg en besloten naar Boxmeer te komen dit weekend. Lang geleden afgesproken. Op hoop van zegen destijds gezien mijn situatie. Maar een kop koffie of thee, dat zou toch moeten lukken in het ergste geval. Nou, tja. Wat zal ik daar nou eens op zeggen? Ik kwam dus totaal onverwacht in Nijmegen in het ziekenhuis terecht afgelopen week. Gevoel voor timing heb ik. Te ver om even op bezoek te gaan als je lekker een weekend weg bent, vond ik. Dus dat mochten ze niet doen van mij. In plaats daarvan heb ik ze naar mijn ouders gestuurd 🙈😂. Oké, het kwam goed uit dat ze op de terugweg naar huis toch langs Nijmegen kwamen dus dat ze dan wel op bezoek mochten komen van mij en ze meteen wat mee konden nemen vanuit mijn ouders.

Natuurlijk zouden mijn ouders mijn ouders niet zijn als Suus en Erna niet naar binnen werden ‘gesleurd’ en wat moesten drinken. En zo hebben ze gezellig bij mijn ouders koffie en thee gedronken, mijn ouders ontmoet voordat ik hen ontmoet had en onze Ties ontmoet.

Maar gister, gister was de dag waar wij al heel lang naar uitkeken. Allereerst Suus en ik. Maar inmiddels waren Stijn en Erna ook al in ons bondje gesloten. En dus keek Stijn ook uit naar deze ontmoeting. En Erna, tja, dat weet ik niet zo 🤔😂. Jawel, grapje, het was echt een ontmoeting voor ons viertjes want Erna heeft inmiddels, net als Iris hun dochter, een speciale plek in mijn hart en in dat van Stijn.
Al waren Suus en ik degene die elkaar vastpakten, tranen lieten vloeien en dat even samen volhielden. Hier hebben we lang over gepraat en naar uitgekeken.

Ze hadden cadeautjes bij. Ja, voor Stijn een pakketje bier met een joekel van een zak snoep.Voor Tieske een mandje met een roze knuffel (hoe kan het ook anders, heel toepasselijk cadeau van dit kleurrijke koppel voor onze homohond) en wat lekkers. En van Iris kreeg ik een zelfgestekt plantje 🧡. Een plantje wat in mijn top 3 favoriete plantjes staat. Toeval bestaat niet. En ik, ik kreeg zoiets bijzonders. Ik kreeg een steen die speciaal voor mij is uitgezocht door de oprichter van de edelsteentherapie Tosca Tetteroo. Een ruwe amethist. Een prachtige steen die mij rust geeft in mijn hoofd, nek- en schoudergebied. Zo ongelooflijk gaaf.

Daarna was er tijd voor kletsen. Heel veel kletsen. De tijd vloog voorbij. Het ging veel te snel. Stijn en ik genoten. Eindelijk, even buiten het ziekenhuis. Even buiten ons huis. Even afleiding en wat positiefs voor ons na zoveel misère van de afgelopen maanden. Het voelde voor Stijn en mij alsof we hen al jaren kenden. Dat zeiden we direct tegen elkaar. En prompt lees ik een appje van Suus dat zij het gevoel hadden dat zij ons al jaren kenden. Sommige dingen zijn voorbestemd. Ja, zweverig misschien, maar ik geloof erin dat het lot je dingen geeft die je aan kan of nodig hebt. En dit, dit hadden wij nodig.

Ik had natuurlijk nog steeds koorts, maar mijn hemel, soms dank ik het beestje wat adrenaline heet zo enorm. Ik hield het vol op de adrenaline, het gaf me de kracht door te zetten, dit te kunnen. Ik heb genoten. Echt met hoofdletters. En de prijs die ik ervoor betaal? Die neem ik voor lief. Want als Stijn en ik iets geleerd hebben het laatste jaar, is dat we kansen moeten grijpen en ons eigen geluk moeten creëren. En dat gaan we vaker doen, ook al betaal ik dan de prijs. We gaan niet meer wachten op kansen maar we gaan kansen creëren.

En gister, gister hebben Suus en Erna ons geholpen om dat beetje geluk weer te voelen en wat zijn we daar dankbaar voor. Twee van zulke mooie mensen in het echt mogen ontmoeten en onze vriendschap mogen bezegelen voor de deur van een ziekenhuis. Ach, het kan niet toepasselijker.

Dankjewel lieve schatten, dat jullie dit voor ons deden. Op naar nog veel mooie momenten in onze bijzondere vriendschap.

Liefs, Anne

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content