21 oktober 2021 – Een teken van leven uit Spanje…

Het was lang stil. Met een reden helaas 😭. We hebben slecht nieuws gekregen dat bij ons, maar ook bij onze familie en vrienden, ingeslagen is als een bom.

Onverwacht en toch ook weer niet, omdat ik al een voorgevoel had, die intuïtie van mij laat me vrijwel nooit in de steek.Nu wachten we nog op wat antwoorden, voordat we echt duidelijkheid kunnen geven. Hopelijk zeer binnenkort.We zijn beiden lamgeslagen, verdrietig 😢 en toch ook strijdlustig 💪🏻. Paniek en vechtlust wisselen elkaar de laatste dagen af. Dit kan niet waar zijn en toch is het weer onze waarheid.Ons leven lijkt een aaneenschakeling van verdriet in de meest uiterste vormen. Er gebeurt zoveel, dat wij het zelf soms niet bij kunnen benen. Ik kan me voorstellen dat zelfs jullie zo nu en dan denken; “Hoe dan?”. Nou zo dus…

Hoe gaat het verder met ons?

Eigenlijk breng ik mijn dagen hier voornamelijk in bed door. Ik slaap erg veel.
Ik heb mijn lekkere stoel niet mee kunnen nemen naar Spanje helaas 🙈, maar het bed kan wel alle kanten op dus ik lig als een sandwich dubbelgevouwen tussen mijn matras. Ik heb natuurlijk mijn eigen traagschuim topdekmatras hier, die we vooruit hebben gestuurd met een koerier. Zonder dit matras kan ik echt niet liggen, dan schiet mijn lichaam alle kanten op. Dit matras gaat overal mee naar toe waar ik in een bed kom te liggen, dus ook naar Spanje.
Stijn zit veel in de kamer, kijkt filmpjes of regelt zaken die geregeld moeten worden, bezig blijven is zijn coping.

We zijn in deze twee weken toch nog op drie uitstapjes geweest. En meteen 2 van ons top 3 wensenlijstje. Yeah 🥳!
We zijn op een rustig moment naar Park Güell gegaan. En wat hadden we geluk, want het was rustig én we mochten gratis naar binnen omdat ik in een rolstoel zat! Goh, elk nadeel heb z’n voordeel toch?! Uiteraard waren ook weer de door mij zo gewaardeerde -ik ben er echt dol op- parkieten groots vertegenwoordigt! Ik weet het, het is een plaag, maar ik vind ze geweldig! Het gefluit (al zullen sommige mensen het eerder schreeuwen vinden) maar ik vind ze vrolijk klinken, ze vrolijk vliegen en ze zien er zo vrolijk uit. Ik ben gewoon dol op de parkieten in het wild en kan er geen genoeg van krijgen! We hadden een prachtig groots uitzicht over Barcelona tot aan de kustlijn.
Na 2 uur was ik weer erg toe aan m’n bed dus toen hebben we, uiterst tevreden, in het labyrint van Park Güell, een uitgang en een taxi gezocht om uiteindelijk weer terug m’n bed in te kruipen. Het was fijn om iets van Barcelona te zien, behalve ons appartement
Afgelopen zondag zaten we op een terrasje, wat erg fijn en bijzonder was om meerdere redenen.En gister zijn we, ondanks dat mijn lijf niet helemaal lekker in elkaar zat, toch even naar de zee gegaan. We moesten even frisse wind in ons gezicht voelen, even eruit om de zorgen van ons af te laten waaien. Ook dat was fijn!

Nu? Nu lig ik aardig in de kreukels, in bed, ingepakt met nekkraag en met allerlei kussens om mij heen, met mijn laptop op schoot, dit te schrijven. Ik besef me dat het nog vaag is, wat we schrijven, maar voordat we echt alle antwoorden hebben, kunnen we pas duidelijkheid geven en we willen volledig zijn in onze informatie.

Wat we wel weten, is dat we jullie hulp weer heel hard nodig gaan hebben, en terwijl ik dit schrijf rollen de tranen weer vanzelf over mijn wangen.

Het zou mooi zijn als onze pagina nog verder gaat groeien, dat meer mensen ons willen volgen waardoor we een groter bereik krijgen! Daar kan jij bij helpen 🙏🏻, door mensen uit te nodigen voor de pagina van Anne’s fight for life of door dit bericht te delen. Dat zouden wij echt enorm waarderen!

We willen iedereen die zo meeleeft met ons, echt enorm bedanken, want zonder jullie steun hadden wij al lang niet meer overeind gestaan! Uit de grond van ons 🧡; GRACIAS!

Liefs, Anne, ook namens Stijn!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content