22 september – Slaaponderzoek en thuisbeademing

Op 7 september had ik tussen alle bedrijven door nog even een slaaponderzoek in het Radboud.

Met het raam op mijn kamer wagenwijd open, het was nogal heet in die kamer, en het geroep van de uilen in de bossen op de achtergrond, is bepaald geen straf. De omgeving van Dekkerswald is werkelijk prachtig. De afdeling daarentegen kan wel wat hulp gebruiken. Gelukkig gaat deze wel verhuizen naar het hoofdgebouw van het Radboud want tja, dat is geen overbodige luxe haha.

Dit gedeelte van het Radboud is nogal ouderwets. De verpleegafdeling waar ik kwam te liggen, was leeg, totaal uitgestorven, ik was letterlijk de enige op die afdeling. Best spooky! Ik was blij dat Stijn bij mij mocht blijven slapen omdat ik anders denk ik zeker weten bezoek had gekregen van een of andere verloren ziel die daar achtergebleven was of zo.

De afdeling doet je een beetje denken aan zo’n spannende film waarbij ze in een oud ziekenhuis geheime, verboden, operaties uitvoeren onder druk van een zware crimineel met een wapen op het hoofd van de chirurg. En waarbij er dan midden in de nacht, net op het precaire deel van de operatie, een inval door de FBI plaatsvindt en de operatie mislukt terwijl je net compassie krijgt met die gluiperd op de tafel. De FBI komt natuurlijk om alle schurken te pakken, iedereen moet op de grond gaan liggen, handen boven het hoofd, inclusief de chirurg waardoor die eikel op de tafel alsnog overlijdt. Natuurlijk lukt het de grootste schurk altijd om te ontsnappen. En ik zag het dan wel weer voor me dat die schurk, uitgerekend op mijn kamer onder mijn bed, zichzelf zou komen verstoppen.

Afijn, ik dwaal af. De afdeling was leeg, dat is duidelijk. Wel lekker rustig. De bedden waren ook oud, net zo zo slecht als de film hierboven.

De volgende morgen werd ik weer afgekoppeld en kon ik naar huis. Doodop omdat ik veel te vroeg eruit geveegd werd en ik ’s nachts natuurlijk toch vaker wakker was dan normaal.

Afgelopen maandag had ik het consult met de longarts over de resultaten van het onderzoek. En wat blijkt? Ik heb geen slaapapneu, yeah! Maar wel een vorm van hypoventilatie, het tegenovergestelde van hyperventilatie. Mijn lijf kan dus niet voldoende diep ademhalen, waardoor ik te weinig zuurstof binnenkrijg en het koolzuurgehalte in mijn lichaam te hoog wordt. Ik ben dus nu doorgestuurd naar het centrum voor thuisbeademing.

Ik heb vooralsnog alleen ’s nachts beademing nodig, want overdag is mijn zuurstof niet super hoog maar ook niet te laag voor zuurstof. Gelukkig maar!

Ik ben nu dus aangemeld bij het centrum voor thuisbeademing en zal daarvoor vermoedelijk nog onderzoeken krijgen om te kijken wat ik exact nodig heb.

Dit is waarschijnlijk een gevolg van mijn Ehlers Danlos en/of dunnevezelneuropathie. Misschien dat bepaalde medicatie nog een rol spelen, maar ook daarmee zijn we al druk doende om zoveel mogelijk straks af te bouwen wat ik af kan bouwen.
Stijn en ik gaan volgende week terug naar Spanje, voor de scans van mijn rug en nek. Helaas gaat het met mij de laatste tijd weer vaker minder goed. Gelukkig ben ik nog lang niet op dat niveau dat ik weer in die donkere, stille kamer op een bed lig, dus nee, ik klaag niet. Maar het alarmeert ons wel. Natuurlijk kan het zoveel meer zijn, dat het uit mijn nek komt. Mijn koorts die afgelopen weken weer hoger is. Mijn Addison die daarop reageert. Mijn lijf; het is nooit saai in ieder geval! En in Spanje gaan ze in ieder geval uitvinden als er iets met mijn nek of rug niet goed is, dus daarover zijn we erg rustig en we kijken er naar uit om bepaalde mensen weer te zien.

Natuurlijk praat ik jullie voor we naar Spanje gaan bij over het hoe en wat over Spanje. Maar voor nu een fijne avond en tot snel!

Bedankt voor het lezen en bedankt voor het stemmen op Ictoria, echt te gek!

Liefs, Anne

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content