23 november 2020 – Home sweet home

Het was woensdag, ik had net mijn tweede blog sinds de operatie geschreven. Daarna ben ik gaan slapen 😴, als een blok. Toen ik wakker werd gemaakt door Stijn, drie uur later, had hij het mooiste nieuws om mee wakker gemaakt te worden; Anne, schatje, we kunnen naar huis. WHAT? Wakker! In een klap was ik wakker 😃!

De opluchting was echt enorm toen het hoge woord eruit was; vrijdag vliegen ✈️ we naar huis. Tranen van geluk en blijdschap 😅. Eindelijk na 6 en halve week naar huis, naar Tiekse 🐶, naar mijn ouders, onze familie, onze vrienden. Eindelijk weer naar ons eigen bed, daar had ik me ook zo op verheugd, naar onze nieuwe slaapkamer. Eindelijk…, we waren zo benieuwd. Er zijn wat tranen gevloeid. Natuurlijk heb ik meteen de belangrijke mensen om me heen gebeld, ingelicht, berichten gestuurd. Mijn hoofd was een grote baksteen, zoveel pijn maar op dat moment interesseerde het me even niet, want wij vlogen over twee nachtjes naar huis. Naar huis.

Door Covid vliegen er momenteel alleen maar kleine vliegtuigen zoals cityhoppers met rijen van 2 of 3 stoelen. Geen businessclass mogelijkheden, niet zoals ik die nodig zou hebben; met ruime stoelen, meer beenruimte, verder achterover kunnen liggen, en het belangrijkste, niet als sardientjes in een blik gepropt tussen alle passagiers met alle risico’s van dien. Mijn gezondheid is helaas nog zo slecht, mede door de infectie die ik had dat ik het risico op alweer corona te groot vind. Bovendien is mijn gezondheid ook zo slecht dat ik niet in staat ben uren rechtop te zitten. Bij een gewone vlucht zoals deze nu beschikbaar zijn, is dat de enige mogelijkheid, waarbij we ook nog uren op het vliegveld zouden moeten wachten na het inchecken. Dat is gewoon geen optie voor mij nu 🥺. Dan blijft er een ambulancevlucht over. Maar lang op mijn rug liggen gaat met mijn zenuwpijn in mijn hoofd gewoon niet ❌. In een ambulancevlucht kan je alleen maar op je rug liggen, niet draaien naar je zij, je benen optrekken past niet en kan dus niet, dus liggen op je rug en hopen dat je snel thuis bent. Geen optie voor mij. Bovendien was dat ook niet nodig, want ik had geen arts en verpleegkundige nodig die je er bij “krijgt”, die had ik namelijk zelf bij me; mijn eigen dokter/verpleegkundige/apotheker Stijn 🧡. Een ambulancevlucht is niets anders dan een private jet, omgebouwd tot ambulancevlucht. Ze halen er stoelen uit, bouwen er een brancard in, apparatuur, arts en verpleegkundige erbij en hoppa, klaar is je ambulancevlucht. En door de arts, verpleegkundige en apparatuur is dit meteen fors duurder 💸. Dus zo kwamen wij tot de conclusie dat we dit anders gingen doen en besloten alleen de private jet te huren. Een stuk goedkoper, maar nog steeds akelig duur 🙈. Maar ook dat bleek niet persé makkelijk, want ik moest wel de optie hebben zo ver mogelijk achterover te kunnen liggen met mijn stoel. En na een week bellen en mailen door Stijn en mijn vader, kwamen daar ineens goede opties op tafel. Stoelen die 45 graden achterover kunnen, waarbij ik dus op mijn zijde kan liggen, afgewisseld met de andere kant en ook op mijn rug kan liggen. De beste optie dus 🙏🏻. Het was balen dat dit nu zoveel geld moest kosten vanwege de COVID situatie, maar daar hebben we ons bij neergelegd omdat niemand hier wat aan kon doen. En dus besloten we voor deze optie, omdat dit nog steeds de helft goedkoper was dan een ambulancevlucht en mij de mogelijkheid gaf zo snel mogelijk van deur tot deur te komen, zonder een overdaad aan prikkels en urenlang wachten, rechtopzittend op een vliegveld of in het vliegtuig. Bovendien moesten we dan over Schiphol vliegen en met een private jet bepaal je zelf waar je op vliegt 🧡.

De nacht voor ons vertrek was hels. Ik heb echt gehuild van de pijn in mijn hoofd en mijn lijf. Zo erg, dat Stijn mij mijn nekkraag heeft omgedaan middenin de nacht in de hoop dat dit de pijn wat zou verminderen. Natuurlijk kunnen we nu met z’n allen redenen gaan bedenken waarom ik zoveel pijn had, zoals stress, spanningen, etc. Maar daar ben ik niet meegeholpen. Ik had gewoon gruwelijke pijn. Dr. Gilete had me verteld dat mijn herstel op en af zou gaan en dat er goede en slechte dagen tussen zouden zitten. Dit was gewoon een gruwelijk slechte timing (daar heb ik wat mee he, met timing) en dat het uitgerekend deze nacht was, was balen en gewoon klote 🥲. Maar niet anders.

De volgende ochtend stonden we wat brak op, Stijn pakte de laatste spulletjes in en wij waren er klaar voor. Ik at mijn allerlaatste chocoladecroissant 😋 (waar ik inmiddels aardig verslaafd aan was geraakt) en we konden vertrekken. En dus werd ik afgelopen vrijdag met de ambulance 🚑 opgehaald in het zorghotel. Ze waren een uur te vroeg, haha, maar hebben geduldig gewacht. Alleen Stijn moest op het vliegveld even de ambulance uit voor douanecontrole. Ik kon blijven liggen. Ik werd met de ambulance naar het vliegtuig gebracht. Daar werd ik door Stijn het vliegtuig in geholpen, wat een klein beetje behelpen was. Maar toen ik in mijn stoel lag, prima te doen bleek. De captain kwam meteen naar ons toe om het een en ander uit te leggen, ook dat ze gezien de omstandigheden wat minder streng zouden zijn met regeltjes en ik dus gewoon achterover mocht liggen 🧡. Zo lief en fijn.

De vlucht was prima, behalve dat we nogal wat last hadden van turbulentie (alweer). Toch lukte het me om mijn ogen dicht te doen en een klein beetje te dutten.

We vlogen op vliegveld Weeze, dat is letterlijk 20 minuten van ons huis vandaan. Daar stond een taxi klaar, speciaal voor mensen die liggend vervoerd moeten worden. Dit scheelde de helft in prijs met een ambulance, en ook hier lag dat weer in de apparatuur (die ik niet nodig heb) en het medische personeel wat in een ambulance aanwezig is. De taxi bracht me vanuit het vliegtuig rechtstreeks naar huis. In totaal zijn we iets meer dan vier uur onderweg geweest. Van deur tot deur. Echt super dus 🧡. Vliegen met een private jet; nooit gedacht dat ik dit ooit zou doen, maar helaas was dit nu de enige optie. En hopelijk ook de laatste keer trouwens, van mij hoeft dat allemaal niet zo en al helemaal niet met deze reden. Maar wat ben ik ongelooflijk dankbaar dat deze optie er voor ons was. Echt ongelooflijk dankbaar 🙏🏻. In het vliegtuig voelde ik de emoties al opkomen. Ik zag Spanje door het raampje letterlijk vervagen tot een klein stipje op de wereldkaart. En besefte me hiermee ook dat ik een enorm avontuur achter me ging laten en op weg ging naar mijn nieuwe leven. De emoties die ik voelde dat ik Tieske, mijn familie en vrienden weer ging zien, dat maakte me emotioneel. Eindelijk kon ik aan dit gevoel echt toegeven. De tranen 😭 stroomden. En ik liet het toe.

Bij thuiskomst hadden ze ons huis versierd. Ook stonden er tientallen mensen (netjes volgens de covid richtlijnen) ons op te wachten. Toen ik de taxi uitgerold werd met de brancard kreeg ik een applaus. En weer rollen nu de tranen over mijn wangen. Mijn ouders heb ik vastgehouden en we hebben samen zo hard gehuild. Zo hard. Tiekse die zijn pootjes op de brancard zette om mij te komen begroeten met kusjes. Ik wilde overeind komen, om te zien wie er waren. En toen kwamen de tranen echt. Ze stroomden als een waterval over mijn wangen. Zoveel mensen die er speciaal voor ons waren. Ik kon alleen maar heel hard huilen, want wat was ik dankbaar voor dit onthaal. Mijn tante en oom, die net als wij ook emotioneel waren, vrienden die op afstand stonden met tranen over hun wangen. Het was overweldigend. Zoveel liefde voelde ik. Zoveel liefde, bijna te veel om te kunnen handelen. 🧡🧡🧡Bij binnenkomst heb ik nog even met mijn ouders en tante en oom gepraat. Maar ik was op, de pijn in mijn hoofd was vreselijk en ik was zo ongelooflijk moe. Ik kon niet meer dus bracht Stijn mij naar boven, naar bed. Daar kwamen de tranen in volle hevigheid opnieuw. Onze slaapkamer die echt een droom is geworden. Een droom van een plaatje. Tante Tiny heeft zo mega hard gewerkt. Met hulp van mijn vader, een aantal ooms en een vriend van mijn vader.

Het is zo ongelooflijk prachtig. Dit overtrof alle verwachtingen die ik had. Wat hebben ze hier hard gewerkt. Ongelooflijk hard gewerkt. Niet te geloven. Aan alles is gedacht. Echt aan alles… Ik kon niks dan vol dankbaarheid in bed gaan liggen en dromen over de liefde… En dat deed ik, drie uur lang.

Liefs, Anne

Ook interesse in een restyling van (een deel) van jouw huis? Neem dan gerust contact op met
→ Tiny de Groot

@ tiny.degroot@kpnmail.nl

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content