25 januari 2021 – Keerzijde van de lockdown

*Dit blog staat op geen enkele manier in verbinding met wat er gisteravond is gebeurd. Ik distantieer me voor 100% van deze idioterie en wat hieronder geschreven staat, heeft geenszins te maken met de demonstraties tegen de avondklok.
Ik benadruk nog een keer, voordat ik verkeerd begrepen word, dat ik 100% achter deze maatregelen van de regering sta, het kan niet anders.*

Ik schreef afgelopen week over de gevangenis.

Maar er zit ook een keerzijde aan deze lockdown. Een keerzijde die ook slachtoffers maakt.

Dat mensen die normaliter zo gehecht zijn aan hun structuur totaal van de kaart raken omdat hun dagelijkse structuur helemaal weg is. Mensen met bijvoorbeeld autisme, ADHD, schizofrenie, of andere psychiatrische aandoeningen zijn absoluut slachtoffer van deze maatregelen.
Dat er onveilige situaties ontstaan voor kinderen die al in een onveilige thuissituatie woonden, door kindermisbruik of kindermishandeling, omdat ouders en kinderen nu letterlijk bij elkaar op de lip zitten en kinderen geen toeveluchtsoord als bijvoorbeeld school, sportclubjes of vriendjes/vriendinnetjes meer hebben.
Dat er mensen overspannen raken doordat ze binnen de vier muren moeten leven, geen collega’s zien en dat juist zo hard nodig hebben.

Dat er mensen zijn die amper rond kunnen komen omdat er weinig tot geen steun is vanuit de overheid of omdat ze door de lockdown hun baan zijn kwijtgeraakt.
Dat werkende ouders nu een dubbele baan hebben; en hun werk thuis rondkrijgen maar tegelijkertijd hun kinderen thuisonderwijs geven.
Dat mensen die niet bij hun zieke familielid in het ziekenhuis mogen/kunnen zijn, omdat de coronaregels dit niet toestaan, waardoor mensen alleen en eenzaam sterven.
Dat ouderen vereenzamen omdat ze of geen bezoek mochten ontvangen of maar heel weinig bezoek mogen ontvangen. En dat de familieleden van deze ouderen met de handen in haar hun vader, moeder, opa, oma, tante of oom zien wegkwijnen door eenzaamheid. Maar niet alleen ouderen die vereenzamen, ook tieners en studenten. En niet alleen zij, maar ook chronisch zieken, zoals ik. Ik ben ook een voorbeeld van vereenzaming en voel het in elke vezel van mijn lijf.

Ik heb oprecht last van deze lockdown. Ik voel ‘m in mijn hele lijf. De vereenzaming, de beperkingen, ook al kwam ik nooit buiten. Eindelijk kan ik weer bezoek aan, eindelijk kan ik weer knuffels ontvangen, het mag niet en kan niet. Na zo lang in mijn eigen lockdown te hebben gewoond, kan ik er eindelijk uit, kan ik eindelijk weer mensen ontvangen, al is het dan gematigd, kan ik eindelijk weer fysiek contact aan, mag het niet!

Ik ben eenzaam, ik heb juist nu de mentale en fysieke steun zo hard nodig. Ik ben een mens van aanrakingen, van knuffelen, van vastpakken en vasthouden. En sinds ik terugben, sinds ik de hel in Spanje heb beleefd met die ontsteking vlakbij mijn fusie en daardoor bijna 2 maanden van huis was. Maar ook nu weer in een hel ben beland met het gezwel op mijn hypofyse en iets wat op mijn schildklier groeit, niet wetende wat. Het maakt me onzeker, na de kanker afgelopen jaar. Juist nu had ik die knuffel nodig, die arm om me heen, het bezoek om me op te peppen en af te leiden. Ik voel de depressie weer langzaam binnensluipen in mijn toch al zo tere en breekbare lijf. Ik ben weer depressief, mede door de lockdown en omdat mensen niet langs durven komen, maar ook omdat wij voorzichtig zijn met bezoek ontvangen.
Maar natuurlijk speelt het ook mee dat er wat groeit op mijn hypofyse wat voor emotionele onbalans kan zorgen in mijn hormoonhuishouding.

Er zit een keerzijde aan deze lockdown. Ik werd erop gewezen door een van mijn volgers. Het was niet nodig geweest, de bewoordingen klopten niet helemaal maar die persoon had wel gelijk. En ze heeft haar woorden herzien en ik heb haar gelijk gegeven nadien, want de lockdown heeft een keerzijde. Er raken mensen depressief en suïcidaal doordat ze uit hun normale ritme zijn gerukt, doordat ze vereenzamen, doordat ze fysiek contact missen… Zo ook ik…

Ook deze keerzijde mogen we niet vergeten! Niet omdat deze mensen, die nu zo breekbaar zijn wat extra mentale steun nodig hebben, maar vooral ook omdat covid-19 nog steeds bikkelhard om zich heen slaat. We mogen en kunnen het niet vergeten.

Laten we elkaar vanuit liefde steunen, daar waar het kan, via de brievenbus, een berichtje, een zwaai, een boodschap of gewoon door een glimlach. Laten we op die manier liefde een nieuwe betekenis geven, al is het hopelijk nog maar voor heel even…

Liefs, Anne

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content