28 juli 2021 – De rollercoaster raast door

Er komt maar geen eind aan die dollemansrit waar wij ons al jaren in bevinden. Nu er bij ons eindelijk rust komt en ik zelfs echt stappen maak, ook al is dit omdat ik nu moet én wil, is er op een ander front iets wat behoorlijk veel impact heeft op ons leven. Twee weken terug kwam dit verwoestende bericht. We wisten dat het een keer zou komen, en toch, toch kwam het onverwacht.

Mijn lieve mama, de vrouw die haar leven voor mij gevochten heeft, heeft opnieuw een hersentumor. Ze is jaren terug al eerder geopereerd en daarbij is een tumor verwijderd. Het bleek om een tumor graad 4 (glioblastoma multiforma) te gaan. Er volgde radiatie en chemotherapie. Een intensief traject voor mijn ouders. En voor ons als gezin.Deze tumor heeft een mediane leeftijd* van 15 maanden, maar mama houdt het al bijna zes jaar vol. Zes jaar waarin we heel lang tussen hoop en vrees leefden. Vooral in de beginjaren. Maar de laatste jaren ging het zo goed en konden we onbevangen genieten. Tot ik ziek werd en alle zorgen over mij gingen. Ons gezin heeft bepaald geen rust gekend de laatste jaren.In het Radboud begrijpen ze niet dat de tumor nu pas, na zes jaar terug is, want het zou volgens de statistieken niet moeten kunnen met mama haar kanker, maar wij begrijpen het wel, want onze mama is sterk! Mama is mijn voorbeeld. Zij heeft mij geleerd hoe je moet vechten. Zij heeft laten zien hoe je overleefd.

En nu? Nu wordt ze binnen zeer korte tijd weer geopereerd en gaan ze haar hersentumor verwijderen. Ongelooflijk spannend. Eng. Doodeng. Want mijn mama is mijn alles. Mijn anker. Mijn wortels waardoor ik leef. Mijn rots in de branding en mijn steun en toeverlaat. Maar weet je? Ik geloof in mijn mama want ze heeft al zoveel overwonnen en dit kan mama ook!

En sinds we dit weten, ga ik over grenzen om tijd door te brengen met mama en met ons gezin. Zo hebben we een fotoshoot gedaan met ons gezin. Ik heb gestaan zonder nekkraag en zelfs korte stukjes gelopen. Ik sta (!) op de foto zonder (!) nekkraag. Hoe bijzonder is dat?

Deze prachtige foto is gemaakt door Marcella Tenlima Fotografie en me ontzettend dierbaar. Toen ik de foto’s zag, rolden de tranen over m’n wangen. Want wie had anderhalve maand geleden gedacht dat dit mogelijk was? Wie had überhaupt gedacht dat dit zo mogelijk was? Ik niet! Niet hoe ik er anderhalve maand geleden nog bij zat. Maar nu deed ik het. Voor ons gezin. Voor mezelf. Voor mijn papa en mijn zus. Maar bovenal voor mama! En we hebben op een druk terras (met natuurlijk de anderhalve meter afstand, maar het was er goed rumoerig) een ijscoupe gegeten met mijn ouders. En ook dat lukte me! En zijn we bij m’n zus, zwager en de meisjes (een uur rijden enkele reis) wezen gourmetten. Dat waren veel grenzen in een keer. En een uur rijden én gourmetten. Met zelfs een achtergrond muziekje aan. En ik hield het vol. Drieënhalf uur! Ik zat er drieënhalf uur in een rumoerige gezelligheid! Daarna was het zo op, was ik zo overprikkeld dat ik de nacht niet goed geslapen heb. Maar wat was het dat waard!!!! En ik ga deze week nog met mama alleen naar het terras. En we gaan samen met pap en Stijn sushi eten, omdat mama en ik dat zo lekker vinden allebei.

Ik heb grenzen overschreden. Ik heb ze opgezocht. Ik heb ze overwonnen. Ik zat op de blaren. En ik genoot! Ik genoot met volle teugen.

En dat is wat we nog vele jaren doen als het aan mij ligt. En aan mama, want die is nog net zo strijdlustig als altijd. Ook dat hebben we gemeen! Opgeven staat niet in ons woordenboek. En dan gaan we samen nog vele mooie herinneringen maken en genieten van het leven, in plaats van het overleven wat we de afgelopen jaren gedaan hebben.

En ik hoop dat jullie op mama’s operatiedag allemaal een kaarsje willen branden of een gebedje willen doen voor haar, want ze kan alle steun en liefde gebruiken. En wij ook!

Ik houd jullie op de hoogte zodra we een datum weten 🧡.

Liefs, Anne

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content