8 januari 2021Β – PET CT scan

Gisteren had ik een PET CT scan. Dit is een scan waarbij radioactieve vloeistof wordt gebruikt welke via een infuus (intraveneus) wordt toegediend. Het betreft een radioactieve suiker.
Energie verkrijgt het lichaam door het gebruik van suiker. Door het gebruik van suiker kunnen bijvoorbeeld ook infecties veel sneller in beeld worden gebracht, omdat infecties bij voorkeur meer suiker verbruiken. Infecties, acute of chronische ontstekingen kunnen dus zichtbaar gemaakt worden door het suikerverbruik in beeld te brengen. Door radioactief suiker via het bloedvat toe te dienen, kan het overmatig suikerverbruik in bepaalde delen van het lichaam, bij bijvoorbeeld ontstekingen of infecties, goed in beeld worden gebracht. En zo worden infecties of ontstekingen (maar bijvoorbeeld ook tumoren) eenvoudig in beeld gebracht.

Ik werd om 10 uur verwacht op de afdeling nucleaire geneeskunde in het Radboud. Wederom erg vroeg voor mij dus ik zat al bijna in mijn rolstoel te slapen 😴 in de wachtkamer. Ik werd gelukkig snel geroepen en kon daarna meteen op een bed gaan liggen. Ik kreeg een infuus aangeprikt, de nucleaire troep ☒️ werd ingespoten, infuus werd weer verwijderd en vanaf toen mocht ik een uur lang niet veel bewegen. Dus luisterboek in mijn oren en voor ik het wist viel ik in slaap πŸ’€ . Jammer dat ik nu weer helemaal terug moet gaan zoeken waar ik gebleven ben met mijn luisterboek πŸ™ˆπŸ˜‚.
Na een uur werd ik opgehaald (lees: wakker gemaakt) en werd ik met bed en al naar de scan gereden. Daar stapte ik zelf even over in de scan. Ik werd gefixeerd, wat betekende dat mijn hoofd werd vastgepropt met kussentjes (ik had uiteraard mijn nekkraag om) naast mijn kraag, daarna werden mijn handen vastgelegd op mijn buik. Een soort van inbakeren, net als een baby πŸ‘ΆπŸ». Heerlijk rustgevend dus, ik kon mezelf niet meer voor mijn kop slaan πŸ₯ŠπŸ˜‚.

Ik kreeg te horen dat ik via een intercom met hen kon communiceren als het nodig was, maar dat zij geen instructies zouden geven. Nou ik heb gecommuniceerd hoorπŸ™‰, maar niet zoals ik vooraf bedacht had. Ik had bedacht het lekker rustig te houden, dat half uurtje zou ik mijn muiltje toch wel moeten kunnen houden πŸ™Š. Nou niet dus. Ik heb namelijk weer liggen slapen als een os, met daarbij communicatiegeluiden in de vorm van het omzagen van een half bos (snurken dus). Zodra ik mijn kraag om heb, lijk ik een soort slaapapneu te hebben, want dan begin ik vrij snel met snurken, omdat ik mijn mond niet open kan doen en er dus in mijn keel iets gebeurt wat op snurken lijkt.
Afijn, ik heb heerlijk liggen snurken in dat apparaat en werd weer wakker toen ze mij eruit haalden.
Waarom zou ik ΓΌberhaupt nog geld aan een sauna uitgeven als ik in scans ook gewoon lekker tot rust kom πŸ˜‚ en de verzekering deze keer wel betaalt. In Spanje ben ik in slaap gevallen in een MRI. En ik heb in mijn leven al in veel MRI’s gelegen maar deze spande de kroon qua herrieschopper. Wat een lawaai maakte dat ding, maar toch presteerde ik het om in slaap te vallen 😱. Bizar maar waar…

Afijn, na deze relaxte ochtend, weer terug naar huis, met eigen auto wederom πŸ₯³ en daarna geluncht want ik mocht namelijk niet ontbijten of eten tot na de scan. Daarna dit blog geschreven en weer naar bed gegaan. Want al met al zijn het toch weer genoeg prikkels voor mij; te vroeg opstaan, in de auto op de weg kijken, het ziekenhuis door (lees: fabriek), in de wachtkamer zitten, scan (al heb ik daar weinig van meegekregen), ziekenhuis uit, auto weer in en weer blik op de weg, eten en schrijven.

De uitslag zal volgende week of de week erop ergens wel bekend zijn, daarover worden we gebeld. En als de ontsteking weg is, kan het pijncentrum eindelijk met mij aan de gang.

Aanstaande dinsdag heb ik een telefonisch consult met de pijnarts, dus ik ben benieuwd. Want helaas, de zenuwpijn in mijn hoofd is er nog steeds in alle hevigheid, dus ik hoop dat ze me daar toch snel mee kunnen helpen. De pijn zit overigens ver boven de operatiewond, niet eens in de buurt van de wond. Dit heeft te maken de ontsteking die bepaalde zenuwen heeft getriggerd en waardoor de zenuwen verdrukt worden. En die verdrukking zorgt voor de zenuwpijn. Het klinkt gek; niet in de buurt van de operatiewond, want dat zou je toch wel verwachten, maar helaas is dit een zeldzame complicatie die dus heel soms voorkomt. Dr. Gilete kon in een keer de zenuw aanwijzen door er direct op te drukken: BINGO!
Het voordeel hiervan is; er kan waarschijnlijk wat aan gedaan worden. Het biedt helaas geen garanties, maar het geeft wel hoop. En voor die hoop ga ik gewoon, want ik wil er nog niet over nadenken dat ik deze pijn de rest van mijn leven heb. Dus ik heb hoop dat er een oplossing komt, hopelijk horen we daar dinsdag meer over πŸ™πŸ». Wordt vervolgd.

Bedankt voor het lezen, tot de volgende keer weer.

Fijn weekend allemaal!

Liefs Anne 😘

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content