Alzheimer

Vandaag hadden wij een crematie van een oudtante van Stijn. Onze tante Anny, ze is maar liefst 88 jaar geworden.
Ik ken tante Anny al van voordat ik verkering kreeg met Stijn. Ik liep stage in een kapsalon tijdens m’n opleiding tot kapster, 23 jaar geleden. In die kapsalon kwam elke week een mevrouw Schoonwater. Al vrij snel daarna kreeg ik verkering met Stijn en werd mevrouw Schoonwater ‘tante Anny’.
We bouwden een band op samen. Een soort van vriendschap, ook al scheelden we bijna 50 jaar in leeftijd. Mede omdat we meerdere gemeenschappelijke delers hadden.
Tante Anny en haar (inmiddels ook overleden) man waren ook ongewenst kinderloos, net als wij. Daar hebben we geregeld over gesproken samen. Over het verdriet en het gemis. Maar ook over onze liefde voor hondjes. Want tante Anny was ook dol op hondjes. Haar hondjes vulden de leegte op in haar moederhart. Net als bij ons. Daar konden we uren over praten.
Naar mate de jaren verstreken werd ook tante Anny ouder. Ze verhuisde verschillende keren, elke keer met de hulp van Stijn, zijn broers, moeder, vader en overige familieleden en vrienden. En elke keer werden we nadien uitgenodigd om te komen eten.
Tante Anny was een fijn mens. Lief en oprecht. Ze vertelde me altijd graag over vroeger. Zo ken ik veel details uit haar leven.
Een paar jaar terug was ik op visite bij haar. Ze vertelde me dat ze een vriend had. Ik vroeg (licht verbaasd) of het een gewone vriend betrof. ’Nee hoor, Piet is mijn nieuwe vriend’ was het antwoord. ‘Heb je dan verkering?’ vroeg ik met lichte euforie. ‘Ja!’ antwoordde ze met een fonkeling in haar ogen, ‘zoiets dan’. Maar ik was nog niet klaar met mijn interview. ‘Heb je dan vlinders in je buik?’ vroeg ik. ‘Jazeker’, zei ze met volle overtuiging. Maar toen ik vroeg of Piet dan ook bleef slapen, antwoordde ze stellig en abrupt: ‘Neeeeee, ik stuur ‘m ‘s avonds mooi naar z’n eigen bed’. We hebben er samen hartelijk om gelachen. Een gesprek wat ik nooit meer zal vergeten. Op je 80e nog een nieuwe liefde ontmoeten en verliefd kunnen worden, is zoiets moois en puurs. Het geeft hoop. Hoop!
Langzaam veranderde tante Anny van een lieve, levendige vrouw naar een vrouw die het gevoel met de werkelijkheid verloor. Tante Anny leed aan alzheimer. En de alzheimer heeft het laatste stukje menselijkheid wat ze nog in haar toch al gebroken lijf had, van haar afgepakt.
Tante Anny overleed zondagochtend in haar slaap en dat was het beste wat haar nu nog kon overkomen. Ze was op. De alzheimer had haar opgegeten. Haar herinneringen vervaagd en haar werkelijkheid vertekend.
Stiekem was ze bang dat ze er alleen voor zou staan als ze echt oud werd omdat ze geen kinderen had. Een gevoel dat we ook samen deelden. Maar in werkelijkheid was tante Anny niet alleen. Tante Anny was geliefd. Mijn schoonmoeder en een nicht van mijn schoonmoeder hebben haar “gedragen” de laatste jaren. Evenals andere familieleden. En daar heb ik enorm veel respect voor. Tante Anny was dus niet alleen. Het was druk vandaag en dat geeft hoop.
Tante Anny staat voor mij voor hoop.
Hoop dat liefde geen leeftijd kent.
Hoop dat kinderloosheid niet betekent dat er niemand voor je zorgt.
Hoop dat wanneer je oud en versleten bent, je nog steeds geliefd en gedragen wordt.
Tante Anny hield, naast haar voorliefde voor hondjes, ook van roodborstjes. En laat ik nou net geleerd hebben tijdens de uitvaart dat een roodborstje staat voor ‘hoop’.
Er is altijd ergens hoop!
Bedankt voor het lezen, fijn weekend.
Liefs, ᗩnne.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content