Blue monday

Het is blue monday. Voor mij is het tegenwoordig elke dag ‘blue monday’. Ik merk dat ik stilletjes m’n levensvreugde inlever. Kleine beetjes, elke keer weer. Het valt me zwaar dat ik achteruit ga. Ik probeer er mee te dealen op mijn manier, maar het wordt steeds moeizamer.
In 2016 kreeg ik voor het eerst (en tot nog toe voor het laatst) te maken met diepe depressies en suïcidaliteit. Voor mijn omgeving traumatisch. Voor mij ook. De flarden die ik me herinner zijn heftig, ze hebben diepe sporen na gelaten. Ik heb allerlei soorten medicatie voorgeschreven gekregen. Lithium, Serequel, Ritalin en Concerta, Anti-depressiva, verschillende pammetjes. Niks hielp. Ik bleef depressies houden en de suïcidaliteit nam toe.
Tot bleek dat ik een zeer diep B12-tekort had, en ik begon met injecties. Binnen drie weken waren de depressies weg, ook de suïcidaliteit.
En sindsdien heb ik geen depressie meer gehad. Tot nu ben ik bang…
Ik ben altijd al iemand geweest die graag onder de mensen is. Het alleen zijn en het in bed liggen, begint op te breken. Ondanks dat ik van mensen om me heen alleen maar beroerder word, mis ik de dynamiek, het samenzijn, de reuring.
Ik raak het kleine beetje levensvreugde wat ik nog had, langzaamaan kwijt.
Ik ben overgeleverd aan wat m’n lijf kan. En zoals jullie weten is dat de laatste maanden nog maar zeer weinig.
De flarden die ik me herinner van de depressies van toen, zijn doodeng. Ik wil niet meer terug naar die donkere dagen. Ik ben bang voor het donker. Ik ben bang voor de angsten, voor de neerslachtigheid, voor de somberheid. Ik ben bang voor de zwarte hond die depressie heet.
En toch heb ik geconstateerd dat ik niet vaak meer gelukkig ben. Ik ervaar weinig geluk. Ik ben een soort van verlamd geraakt door mijn eigen ‘niets kunnen’. Ik geniet niet meer zoals ik ooit wel optimaal genoot van de dingen.
Het altijd alleen in een bed liggen, doet dit met je. Je wordt een afgestompte, depressieve versie van jezelf.
Het verschil tussen toen en nu is dat het toen een diep B12-tekort was dat mijn depressies veroorzaakte en nu veroorzaakt m’n situatie sombere gevoelens. Ik denk dat het best logisch is, gezien de situatie.
Natuurlijk kan ik soms nog lachen. Natuurlijk kan ik wel genieten. Maar de momenten dat ik geniet en lach, zijn niet meer genoeg. Niet genoeg om gelukkig te kunnen zijn en niet genoeg om niet depressief te raken.
De maximaal twee keer in de week dat ik iemand een uurtje of twee zie -behalve mijn man en ouders- zijn te weinig om daar al mijn levensvreugde uit te halen. Natuurlijk haal ik er wel vreugde uit! Natuurlijk geniet ik ervan. En bovenal; natuurlijk ben ik ontzettend dankbaar en gezegend met mijn man en ouders. Maar het is niet genoeg en dat vind ik zo intens triest.
Ik vecht tegen de zwarte hond. Ik vecht tegen de donkere wolken. Ik vecht tegen de negatieve gedachtes. Ik vecht tegen de depressie. Ik slik al medicatie tegen depressies, daar ligt het niet aan.
Ik word depressief van de uitzichtloze situatie waar ik -wij- in verkeren. Ik wil het niet, maar ik weet dat het ergens ook logisch is, na zoveel jaren in bed liggen, en steeds weer een stukje van jezelf in te moeten leveren. Dat is deprimerend en ik probeer m’n angsten opzij te zetten, het gevoel voorzichtig toe te laten. Niet te veel, want ik wil niet dat ik alleen maar de depressieve Anne ben, terwijl ik zoveel meer ben. Ik probeer het te voelen, zonder dat het me helemaal overneemt. En daarmee sta ik weer voor een zware klus. ‘Never a dull moment’ zullen we maar zeggen.
Ik overleef deze blue monday wel, zoals ik elke dag overleef. Ik trek mezelf hier wel doorheen, met hulp van mijn naasten en met behulp van jullie. Maar hemeltje lief, wat heb ik een hekel aan blue every day.
Bedankt voor het lezen ♥.
Liefs, ᗩnne.
Ps. Het gedichtje schreef ik in 2016, middenin m’n diepe depressie. 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content