De wereld draait door, terwijl mijn wereld stilstaat

Eigenlijk ben ik gewoon intens verdrietig. Verdrietig omdat er nog maar zo weinig mens van me over is. En er steeds minder over lijkt te blijven. De hele wereld draait door, terwijl mijn wereld al zo lang stil staat.
Laten we beginnen met dat ik niet klaag. Ik was ook liever wat leuks was gaan doen met m’n leven, maar feit is dat ik gewoon bijna niks meer kan. De afgelopen jaren heb ik soms verwijten gehad dat ik meer van de leuke dingen moet genieten en minder mijn ziek zijn op de voorgrond moet laten staan. Mensen die me dachten te kennen en zich zo vrij voelden mij een preek te geven over het leven en hoe weinig ik geniet van de leuke dingen van het leven. Goh! Je meent het?
Dus ik klaag niet. Ik schrijf. Ik schrijf om niet te klagen. Ik schrijf om te verwerken. Verwerken van de manier waarop m’n leven verloopt. En mijn leven verloopt op z’n zachts gezegd verschrikkelijk. En dat maakt me intens verdrietig. En dat mag. Want verdriet hoort bij mijn leven zoals dat nu verloopt. Ik kies hier niet voor, dit is hoe het is. Ik kies ervoor dit te dragen naar mijn mogelijkheden. En dat valt soms niet mee.
Ik ben ongelooflijk dankbaar voor alle mensen die m’n blogs lezen, die een lieve reactie achterlaten, een hartje of een like geven en mij tot steun zijn op welke manier dan ook!
Iemand die zich irriteert aan mijn blogs, kan zich wellicht beter afmelden.
Begrijp me niet verkeerd; iedereen is welkom hier, kritisch zijn mag ook, maar ik verdraag het niet meer dat ik kritiek ontvang over mijn manier van leven en bloggen. Dit is mijn blog. Ik schrijf hier hoe ik dat graag wil, waar ik me fijn bij voel en hoe m’n leven verloopt, en nee dat is bepaald niet glamoureus. Heb je last bij het lezen van mijn blog? Lees het dan niet, even goede vrienden.
Neem dit van mij aan; ik zou ook niks lever willen dan alleen maar genieten van een heerlijk leven. Maar ik ben echt doodziek, wordt steeds zieker en lig echt hele dagen plat in bed. Ik verzin dit niet. Ik zou willen dat het anders was. Echt!
Ik wil niet verdrietig zijn. In mijn aard ben ik een optimist. Een kartrekker. Een feestbeest. Een vrolijke en bourgondische levensgenieter. Ambitieus, pragmatisch en creatief.
Maar van dit alles is niet veel meer over.
Als ik onder de mensen kom, raak ik meteen zwaar overprikkeld met als gevolg kotsmisselijk, braken, heel duizelig worden en zelfs flauwvallen. Hoe drukker de mensenmassa, hoe sneller ik ziek word. Maar ook een gezellig theetje met een vriendin, zorgt voor totale overprikkeling en ben ik nadien totaal leeg. Ik verdraag licht slecht, op sommige dagen verdraag ik het licht zelfs niet.
Ik probeer optimistisch te zijn. Alle hoop aan te grijpen. Maar het feit is dat ik hele dagen in bed lig. 24/7. Met soms een uitstapje, zoals ik in een eerder blog beschreef. Van die uitstapjes geniet ik zeker, ook al is de prijs ongelooflijk hoog.
De kartrekker ben ik al jaren niet meer. Ik ben niet meer in staat dingen te organiseren. Te regelen. Ik ben überhaupt niet meer in staat in drukke menigten te zijn. Wat ook meteen het feestbeest in mij de das om heeft gedaan. Voor drie jaar terug stond ik nog iets wat dronken te dansen op feestjes met vrienden. Nu ga ik nooit meer naar feestjes. Kinderverjaardagen heb ik noodgedwongen afgeschaft. En feestjes van vrienden en familie ook.
Ik was een vrolijke en bourgondische levensgenieter. Ooit was eten een hobby. Eten koken voor vrienden of familie, zelf recepten verzinnen, vier gangen met gemak, om het daarna gezellig samen op te eten. Nu eet ik door een slangetje.
Mijn ambities zijn verdwenen. Ik heb ze niet meer nodig, want carrière maken zit er voor mij niet meer in. De enige ambitie die ik nog heb, is beter worden, tegen welke prijs ook, waar mogelijk natuurlijk.
Pragmatisch ben ik nog steeds, alleen zet ik dat nu om in gedachten, die soms moeilijk te stoppen zijn.
En creatief? Het enige creatieve wat ik nog doe, is schrijven. En ook dat neemt af. Deels door m’n verslechterde toestand. Deels door vreselijke verwijten die ik van anderen heb gekregen. Ik ben er bang door geworden. Bang om nog meer kritiek te krijgen. Kritiek die ik nu niet aan kan, omdat ik het gewoonweg niet meer kan verwerken. Mijn lijf is op…
Ik word hier zo intens wanhopig van. Ik niet alleen. Mijn man, familie en ouders ook. Want ik lever elke week in. In september hadden wij nog een vakantie. Behoorlijk aangepast maar het was een fijne vakantie. Nu ben ik blij als ik een of twee keer per week even buiten kom of bij vrienden op bezoek kan.
Dit blog is op dit moment vaak mijn enige deurtje naar de buitenwereld. En voor die mogelijkheid ben ik ongelooflijk dankbaar voor.
Dus ik heb verdriet en dat deel ik met jullie. Nee, niet om te klagen, maar om te delen. Om het van me af te schrijven, om te verwerken en om heel misschien zelfs te inspireren.
Ik ben alleen radeloos, wanhopig van verdriet over mijn huidige situatie en de toekomst die niks dan onzeker is. Ik ben gewoon intens verdrietig. En ik ben letterlijk op en leeg…
Bedankt voor het lezen ♥.
Liefs, ᗩnne.

One Response to “De wereld draait door, terwijl mijn wereld stilstaat

  • Beste Anne, per toeval lees ik lees dit blogbericht vandaag van jou. Ik kreeg bewondering voor hoe jij je verdriet deelt. En nee, ik heb geen medelijden met je en dat is ook niet waar je op uit bent, heb ik begrepen. Ik kan mij een beetje indenken of voorstellen hoe jij, je gezin en fams zich idd verdrietig en daarnaast vaak machteloos voelen. Ik zou niet weten wat ik wel of niet tegen jou kan zeggen. En misschien hoeft dat ook niet. Ik wil je wel laten weten dat jij mij opnieuw bewust heb gemaakt hoe verrassend elke dag opnieuw kan zijn: soms als een lentedag met intluikend fauna en flora, soms als een zomerdag met stralend blauwe lucht en het najaar met wind, regen, storm en sneeuw en vrieskou in de winter. Alhoewel sneeuw? 🤭 Je begrijpt geloof ik wel wat ik bedoel. En bij het volgende ga je vast denken: 🙄 en ik schrijf het toch. Weet je ik ontrek kracht aan mijn geloof. Ik weet niet hoe het voor jou is. Ik ben geen belijdend christen en toch geloof ik in een hogere macht, noem het God, Allah of…. Idd, ik bewonder je, Anne en je verdriet, uit het deel het. Echt meevoelen kunnen wij , je bloglezers, pas echt voelen als wij letterlijk in je schoenen staan. En kritiek, whatever? “Ga je eigen weg en laat de mensen praten.” Ik wens je met je verdriet nog heel veel goede. gelukkige momenten, beste Anne.
    Met a big hug vanuit hier, Lephina

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content