Een ware nachtmerrie

Met tranen over mijn wangen schrijf ik dit blog.
Dat Corona ons geraakt heeft, lijkt me duidelijk. Maar dat Corona onze familie zo vreselijk hard zou treffen, is intens verdrietig en niet te bevatten.

Sinds vorige week zaterdag ligt mijn lieve schoonvader op de ic, aan de beademing en wordt hij in hele diepe slaap gehouden.
Mijn schoonvader, de vader van de liefde van m’n leven, is zo hard getroffen door COVID-19 en vecht al bijna anderhalve week voor zijn leven. Voor ons leven. Want een leven zonder hem, kunnen we ons niet voorstellen.

Mijn lieve schoonvader -al ruim 22 jaar- is een vreselijke lieverd, een beer van een vent, zo sterk als staal, een familieman pur sang, een vraagbaak, een ontzettend harde werker en een voorbeeld voor velen. Deze lieve man, die voor z’n leeftijd aardig fit is en -zoals ik al schreef- bere sterk, ligt nu op de ic te knokken. En knokken doet hij als Rocky!

Het is een rollercoaster, een nachtmerrie, waar wij als familie in terecht gekomen zijn.
Mijn schoonmoeder heeft hem voor de deur van het ziekenhuis af moeten zetten, ze mocht niet mee naar binnen. Hij werd opgenomen op de verpleegafdeling. Kreeg een slangetje met zuurstof. De dag erna bleek dat hij bipap (zuurstof onder druk) nodig had. Nog geen paar uur later kregen we het bericht dat hij geïntubeerd moest worden en in diepe slaap zou worden gebracht. Het hele beeld veranderde letterlijk in een split second.
En zo ziet de hele week er al uit. Van kleine babystapjes vooruit, naar grote mensenstappen terug en twee uur later weer een babystapje voorruit. Van hoop, naar totale wanhoop. Dit is Corona: totaal onvoorspelbaar wanneer je het hardst geraakt wordt.
Deze week is voor ons allemaal loeizwaar geweest, met name voor mijn schoonmoeder. En dan is dat nog een understatement.

Ik heb een week dagelijks zoveel gehuild. Het is onvoorstelbaar dat hij daar ligt te knokken voor z’n leven en wij hem niet bij kunnen staan. Het is niet te bevatten dat hij daar ligt, dan weer kritiek, dan weer iets stabieler, en wij thuis zitten in quarantaine, evenals mijn schoonmoeder.
Dit is de nachtmerrie waar geen mens in terecht wil komen. En waar wij als familie nu doorheen gaan. Leven tussen hoop en vrees krijgt nu alwéér een diepe betekenis. Dit wens je niemand toe. Niemand.

De verpleging is werkelijk fantastisch. Ze bellen twee keer per dag met een update en proberen twee keer per dag een update te geven via whatsapp met de telefoon van m’n schoonvader. Als ze tijd hebben, laten ze hem onze spraakberichtjes luisteren. Ik stuur elke dag een spraakberichtje in de hoop dat hij mij hoort. Ook laten ze hem naar zijn spotifylijst luisteren. Daarvoor zijn wij als familie intens dankbaar. Want dit is nu de enige manier dat we in “contact” met hem staan. Dat we hem kunnen laten weten dat we er zijn, altijd.

De aankomende tijd, leven wij in angst, in spanning, met verdriet maar ook met nog meer hoop. Je bent zo sterk lieve schone vader, je behoort tot de sterkste mannen die ik ken. Ik steek elke dag een kaarsje voor je aan, in de ijdele hoop dat dit zal bijdragen aan jouw genezing.
Lieve schoonvader, blijf je voor ons vechten zodat je bij ons terug kan komen en wij je vast kunnen pakken en nooit meer los zullen laten.

??? ??????? ? ???? ???? ?.
??? ??????? ? ???? ?????? ??.
??? ??????? ? ???? ??? ????? ♥️,
?? ?? ???? ?? ??? ??? ?? ???? ? ????????.

Liefs, ᗩnne.

#staysafe #covid19 #corona

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content