Met volle angst vooruit

D-day is in zicht. Aankomende week staat mijn schildklieroperatie gepland.

Maar allereerst bedankt voor de vele felicitaties voor mijn lieverd. We hebben ze allemaal gelezen en zijn enorm dankbaar ?.
Stijn z’n verjaardag was, gezien de omstandigheden, echt wel fijn. Het zonnetje scheen, ik kon er buiten bij liggen en daarvoor ben ik intens dankbaar. Echt een cadeautje ?. We hebben fijn gepraat en gelachen. Taart gegeten, kaasjes, sushi. Een perfecte dag gezien de omstandigheden.

Eergisteren had ik een afspraak met Ictoria het bedrijf van Nadia en Herbert. Bij heb heb ik een website heb gewonnen. We hadden zo’n klik en het was een feest der herkenning voor ons allemaal. Nadia is een voorbeeld voor me, hoe zij in het leven staat en elke mogelijkheid aangrijpt als kans, is echt fantastisch. Niet denken in (onze) beperkingen maar in wat wel kan. Ik ben zo dankbaar dat we elkaar hebben ontmoet een tijdje terug ?.
Het wordt een prachtige site, daar ben ik van overtuigd, want het zijn echte professionals die weten wat ze doen. Te gek!

Maar d-day is nu echt in zicht. Ik heb veel angst gevoeld de laatste weken. Want de operatie aan m’n schildklier kwam stiekem dichterbij en dat heb ik gevoeld door de onrust in m’n lijf.
Ik was er inmiddels wel achter dat m’n angst opgesplitst was in twee delen: enerzijds flinke angst door mijn ptss door de vele ziekenhuistrauma’s én anderzijds angst dat de andere helft van m’n schildklier de functies niet overneemt en ik nog meer medicijnen erbij krijg. Ik was (en ben stiekem) nog best bang dat als ik straks aan de medicijnen moet voor m’n schildklier en ik moeilijk ingesteld kan worden, want ik ben zo ziek dat de vraag is waar welke symptomen bij horen. Daarom had ik afgelopen week een telefonische afspraak met de endocrinoloog en heb hem gevraagd of mijn angst terecht was. Het antwoord was zo simpel: ‘nee, je hoeft niet bang te zijn, instellen doen we op basis van bloeduitslagen?. Zucht… Dat geeft een iets meer vertrouwen.
Ik vind dat mijn ptss niet leidend mag zijn. Want angst voor wat er in het verleden gebeurd is mag geen handleiding zijn voor de toekomst. Zo. Nu nog in de praktijk brengen ?.

Vertrouwen is lastig voor me. Van de ene kant heb ik weinig vertrouwen in artsen. Ik ben zo vaak weggestuurd, bestempelt als psychiatrisch patiënt, zelfs uitgelachen door artsen dat vertrouwen moeilijk is. Ik probeer het wel. Ik heb vertrouwen in mijn endocrinoloog, het is zo’n lieve man. Maar ik vind de operatie wel heel eng, in de staat waar m’n lichaam nu in verkeerd. Eerdere -veel mindere zware- operaties waren al loei zwaar. Ik reageer moeilijk op veel medicatie en narcoses. Ik weet gewoon dat dit een enorme klap gaat zijn voor m’n lijf en dat ik best heel hard terug kan vallen naar hoe ik me een maand of twee terug voelde. En dat is beangstigend. Maar ik heb geen keuze dus ga ik met volle angst vooruit.
Aan de andere kant heb ik geen vertrouwen meer in m’n lijf. Het heeft me zo vaak in de steek gelaten. Ik hang aan elkaar van zeldzame en minder zeldzame ziektes en aandoeningen. Alsof ik een magneet ben ?. Ik kan ze niet eens meer op twee handen tellen. En ik ben ervan overtuigd dat ik nog meer onder de leden heb.

Vertrouwen. Moeilijk. Binnen nu en een paar weken weet ik of ik kanker heb. Al ben ik nu meer bezig met de operatie. Toch komt dat er ook aan… Spannend, want als er een verkeerde uitslag uit komt, begint het hele liedje weer van voor af aan. Weer dezelfde operatie. En alles wat er dan volgt. Ik ben er bewust nog niet mee bezig geweest. We’ll cross that bridge when we get there.

Het wordt een heftig weekje. Maandag moet ik eigenlijk nog op en neer naar Eindhoven (MMC) om een test te doen op covid-19. Dat is een nieuw beleid van het ziekenhuis. Ik begrijp deze keuze maar poeh, dat is wel weer een heftige inspanning voor me want reizen is erg lastig. Ik kan korte stukjes met de auto maar ruim een uur in de auto, dan nog zittend in m’n rolstoel en weer ruim een uur terug is teveel van het goede, dus moet ik liggend vervoerd worden, met de ambulance. Ze zijn nog aan het onderzoeken of het ook anders kan, maar ik verwacht dat ik zal moeten komen.
Dus maandag met de ambulance ? op en neer voor de covid-19 test (hadden ze niet twee maanden eerder kunnen komen met die test ??). Dinsdag weer met de ambulance naar Veldhoven (MMC) om opgenomen te worden. Woensdag de operatie. Donderdag als alles goed is, hopelijk weer naar huis ?.

Voor nu ga ik proberen vanmiddag nog even buiten te liggen ☀️ want onze lieve vrienden komen op de koffie, op gepaste afstand uiteraard. Na ruim 2 maanden in isolatie met alle ellende die we erbij kregen, zijn we nu wel echt toe aan ontspanning met vrienden.
Fijn zonnig weekend en stay safe.

Liefs, ᗩnne ?.

Ps. Ik heb mezelf aangewend op iedereen
persoonlijk te reageren. Dat vind ik fijn. En geeft
me weer wat contact. Helaas lukt het me niet
altijd meer, omdat ik er niet meer toe in staat
ben. Ook op Messenger berichtjes kan ik niet
altijd meer reageren. Dit heeft alles te maken
met m’n fysieke gesteldheid en absoluut niks
met jullie want ik ben voor elke reactie intens
dankbaar ♥️.

#schildkliercarcinoom? #schildklier
#aai #cci #CerebellarTonsilsEctopia #verzakkingkleinehersenen #EDS? #hersenstamcompressie
#cervicalestenose #sondevoeding #blaaskatheter #dunnevezelneuropathie #zenuwpijn #dysautonomie #B12deficiëntie #mentalhealthawareness #artrose #gastritis #vitiligo #psoriasis #astma #ptss #herniadiafragmatica #reflux #ongewenstkinderloos
#georgethebutler ? #henrithetrike ? #kaatjekatheter #sjondesonde #tieskethegoldendoodle

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content