M’n nieuwe accessoire

Tieske vind m’n nieuwe accessoire maar gek. Een rugzak die geluid maakt om de zoveel seconden. Heel apart.
En dan heeft moeder de vrouw nog zo’n gek draadje uit haar neus. Ook dat snapt Tieske niet. Hij likt er soms heel voorzichtig en liefdevol overheen alsof hij wil zeggen; “Ik zorg wel voor jou!”. Heel schattig.
Het gaat goed met de sondevoeding. Ik krijg langzaam meer energie en kracht. Heel langzaam dan.
Ondervoeding vergt heel veel van een mens, dat is wel gebleken. Nadenken, relativeren, overzicht houden, nuchter kunnen denken, gesprekken voeren, lopen, bewegen, slapen. Het wordt allemaal aangetast door ondervoeding heb ik gemerkt.
Ik slaap weer beter sinds de voeding. Ik kan weer rustig nadenken. Ik kan weer steeds beter deelnemen aan gesprekken. Al ben ik nog steeds vaak de draad kwijt halverwege het gesprek.
Ik heb wel erg veel last van m’n reflux wat betekent dat ik de voeding omhoog voel komen. Maar dat neem ik even voor lief. Want het alternatief is helemaal niks en dat is geen optie.
Ik ben over de dag zelf al minder misselijk ?. Tegen het einde van de middag en in de avond ben ik wel vaak misselijk ?. Het is toch de hoeveelheid eten in m’n maag gok ik. En bij inspanning word ik ook weer misselijk. Dus ik probeer zoveel mogelijk te relaxen in m’n bed. Ik wil alleen zo graag gewoon even de deur uit. En het liefst wil ik even een leuk jurkje scoren voor kerstmis. Ben ik eindelijk zoveel kilo’s lichter -dat was nogal een gevecht ??‍♀️– dan wil ik ook een strak jurkje want ik heb voor het eerst in jaren geen bulldogbuik met dertig rollen meer ?.
Maar dan moet ik wel naar de winkel en dat is maar even de vraag of dat ook gaat.
Voor nu ben ik tevreden en gelukkig dat het dan eindelijk gelukt is. En dat ik lichte verbeteringen voel qua misselijkheid.
Morgen gaan we ons poezenkind Sammie laten inslapen. Schoonzus de dierenarts komt gewoon thuis. Dat is fijn. Dan heeft Sam ook geen extra stress. Ik vind het verdrietig maar ook een verlossing. Voor Sam en voor ons. Het ging niet meer. Hij is op. Dement. En stokoud.
Verdrietig zal ik zeker zijn. Ook voor Tiekse, want hij is zo dol op Sammie. En als ik dit schrijf, moet ik weer huilen ?. Want twee maatjes uit elkaar moeten halen is hartverscheurend ?.
Maar ik gun Sammie verlichting. En z’n poezenzussen Doortje en Cato en hondenbroertje Guusje wachten daarboven op hem. Dat weet ik zeker. En dat geeft mij ook rust in deze beslissing. Hij wordt verlost. Ik, als geen ander, snap dat. En daarom is deze keuze goed zo.
Fijne dag vandaag en bedankt voor het lezen.
Liefs, ᗩnne.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content