De operatie

De operatie komt dichterbij, ik heb er al vaker iets over geschreven op mijn blog. Maar ik heb nooit heel uitgebreid verteld wat ze gaan doen, omdat het ook gewoon super ingewikkeld is en wij het zelf proberen te begrijpen. Dat alles in het Engels gaat, helpt niet mee haha πŸ€¦πŸΌβ€β™€οΈπŸ˜‚.
De consulten die we tot nog toe hebben gehad zijn met dr. Gilete in februari en met Amy, de international casemanager Γ©n assistente van dr. Gilete, afgelopen maand.
Voor mij is bellen, Skypen, zoomen, eigenlijk alles met (video)bellen heel vermoeiend. Ik moet me enorm concentreren op wat de ander zegt en dan nog dringt het niet voldoende door. Ik heb in face-to-face contact al vaak moeite vast te houden aan het verhaal, want halverwege een zin vraag ik me vaak toch af wat ik aan het vertellen was πŸ€·πŸΌβ€β™€οΈ. En ook het opnemen van informatie is steeds moeilijker. Frustratiepuntje πŸ₯Ί.
Het komt er dus op neer dat ik de gesprekken wel heb gevoerd samen met Stijn, maar dat ik van het gesprek met dr. Gilete nog maar vrij weinig weet. Dat maakt ook dat ik niet eerder uitgebreid schreef over de operatie. Maar ik ga het nu proberen.
Allereerst wordt ik opgenomen voor onderzoeken in de week voorafgaand aan mijn operatie.
Er zal een roterende CT-scan gemaakt worden. Hierbij wordt mijn hoofd in verschillende posities voorover en achterover (flexie en extensie) vastgelegd, vergelijkbaar met de uMRI, alleen duurt deze scan beduidend korter. Deze roterende CT duurt ongeveer tien minuten.
Ook wordt er een onderzoek naar mijn aders gedaan of er geen sprake is van verdrukkingen van bloedvaten richting mijn hersenen.
Tevens vindt er een ophthalmologisch onderzoek plaats. Dit is onder meer een gezichtsveldonderzoek en tevens onderzoeken ze de oogdruk. Ik heb een verleden met een ernstige ophthalmologische afwijking waarbij ik extreme dubbelbeelden had (ik zag alles vanaf een meter afstand en verder dubbel). De hoogleraar optometrie van het UMC Radboud had nog nooit zo’n grote afwijking waargenomen 😱. Ik ben daar twee keer aan geopereerd. Het is deels hersteld maar nooit helemaal goedgekomen 😒, ik heb altijd dubbelbeelden gehouden. Wellicht dus verklaarbaar vanuit m’n hersenen.
Daarnaast krijg ik nog tal van bloedonderzoeken 🩸en andere onderzoeken.
Op de dag van de operatie zal ik rond 8 uur opgehaald worden. Ik word op de OK onder narcose gebracht waarna dr. Gilete en zijn team ruim de tijd nemen om mijn nek in de juiste positie te brengen. Daarna beginnen ze aan mijn onderste wervels (C4 tot en met C6). Deze zullen ze via de voorkant benaderen. De tussenwervelschijven en de hernia’s halen ze eruit, daar plaatsen ze een plastic shunt voor terug. Daarna fuseren ze deze wervels door middel van donorbot en schroeven.
Dan wordt ik geflipt op de tafel (gedraaid naar mijn buik). Ze zullen dan via de achterkant van mijn nek en achterhoofd verder gaan. Mijn schedel zal iets worden gelicht door middel van tractie, waarna er met donorbot een fusie wordt gerealiseerd vanaf mijn schedel tot aan C2. Hierbij zal dr. Gilete kijken wat er nodig is aan mijn verzakking van de hersenen. Hij blijft hier meestal liever van af. Als het nodig is, voert hij een decompressie uit. Verder zal hij via de fusie er voor proberen te zorgen dat de hersenen niet verder zakken.
Ik zal tegen het einde van de middag naar de IC gebracht worden. Daar word ik, als het goed gaat, zeker 24 uur in slaap gehouden 😴. Daarna blijf ik nog een dagje op de IC waarna ik terug gebracht wordt naar de verpleegafdeling. Wellicht dat ik eerder terug ga naar de afdeling maar dat wordt daar bepaald.
Ik zal de eerste tijd niet zelf kunnen draaien in bed, dus dat komt de verpleging dan doen. Ervaringen van lotgenoten leren dat op je rug liggen niet perse fijn is (understatement 🀯), dus daarom draait de verpleging mij om de paar uur naar mijn andere zijde.
Het is een operatie die niet zonder risico’s is, maar niet opereren ook geen optie is. Ik heb oprecht een heel rustig gevoel hierbij πŸ™πŸ». Natuurlijk word ik straks als 13 oktober in de buurt komt zenuwachtig. Ik word altijd wat nerveus van nieuwe dingen, waarbij ik niet weet wat ik kan verwachten.
Na de operatie zal ik nog een lange weg te gaan hebben, met ups πŸ” en zeker ook downs πŸ”™. Het is niet zo dat ik straks na twee maanden herstelt ben en er dan niks meer aan de hand is. Helaas. Het gaat een lang proces worden. Mijn nek staat straks nagenoeg helemaal vast, wat betekent dat ik niet meer kan knikken of schudden, maar ook niet draaien. En dat gaat natuurlijk naast frustraties ook voor andere nieuwe beperkingen zorgen. Maar het gevaar is dan wel geweken, ik kan weer beetje voor beetje gaan leven. Natuurlijk sta ik nooit meer op de bar en hang ik nooit meer in de lampen, ik mag nooit meer bij de kapper in de wasbak, ik mag nooit meer in een achtbaan (tot een paar jaar terug kickte ik daar serieus op, nu moet ik er niet aan denken haha). Geruime tijd na de operatie mag ik niet zwaarder tillen dan ongeveer 2 kilo. Het wordt niet makkelijk, het zal me bloed 🩸 , zweet πŸ’§ en tranen 😒 gaan kosten, het wordt een uitdaging, maar die ga ik graag aan, want ik leef 🧑!
Bedankt voor het lezen. Fijne dag.
Liefs, Anne.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Skip to content