Kaat is een draak

Het is even geleden dat ik mijn letters gaf aan Kaatje Katheter, maar vandaag krijgt ze weer even een podium want mijn hemel, wat een draak is dat zeg.

Twee weken geleden mocht ik met 35 graden lekker de ambulance 🚑  in voor een ritje van 70 minuten naar het ziekenhuis. Daar werd Kaatje omgewisseld met een grotere katheter en binnen 10 minuten lag ik weer terug in de ambulance voor een ritje van 70 minuten naar huis. So far, so good.
Eenmaal thuis merkte ik dat Kaatje niet blij was maar ik dacht dat ze weer even moest wennen dus gaf Kaatje de tijd. De krampen namen toe, dus de nachtrust nam af. Toen ik op een gegeven moment een aantal nachten gewoon niet meer dan 4 uur had geslapen van de pijn 🤕, werd het tijd voor een telefoontje naar het ziekenhuis.

Na veelvuldig overleg met de verpleegkundige van urologie, besloten we in samenspraak met de arts, dat de katheter weer terug moest naar een maatje kleiner. De thuiszorg kon dat thuis doen.

Dus zo gezegd, zo gedaan, thuiszorg gebeld en die kwamen afgelopen vrijdag langs met twee vrouw sterk 💪🏻.  Alles klaar gezet om zo steriel mogelijk te werken (dit gebeurt overigens vaker thuis bij bedlegerige patiënten, de eerste wissel is altijd in het ziekenhuis). Alles lag klaar, ik zuchtte een keer diep en ze trok, en trok, en trok nog maar wat harder, maar er gebeurde niks met Kaatje 🤷🏼‍♀️, geen beweging. Ik daarentegen transpireerde er ineens hevig op los (terwijl ik normaal nooit kan transpireren door mijn aandoeningen) en zag zwarte vlekken. Dus werd er even pauze ingelast. De andere vrouw kwam aan het roer staan 💪🏻 en probeerde het tevergeefs ook nog eens. Inmiddels ging ik bijna van mijn stokje dus zijn ze meteen gestopt. Kaatje zat (en zit) muurvast. Wat een doffe ellende weer.

En als ik toch al in de ellende zit, kan ik er nog best een schepje bovenop doen. Dus toen de thuiszorg weg was, begon ik niet veel later te spugen, sonde eruit, dus opnieuw erin door de thuiszorg. Maar ik bleef spugen, sonde er weer uit, dus weer erin gebracht door thuiszorg.
Ik belandde van aanval in aanval. Overgeven, flauwvallen, neurologische uitval, tintelingen die ze aan de andere kant van de wereld gevoeld moeten hebben. Ik wist me geen raad, zo ziek voelde ik me. De thuiszorg had die dag beter bij ons op de oprit een tentje kunnen opzetten (vooruit, binnen hadden ze ook mogen wachten 😌) want ze zijn meerdere keren terug moeten komen. Alles met dank aan mijn fijne, veel te kleine, blaas.

Uiteindelijk gaf mijn blaas om 00:30 uur de strijd met Kaat op, waardoor mijn lijf ook tot rust kwam en ik na een lange, zware dag, kon slapen 😴 . Helaas houdt zo’n dag altijd een zware afterparty in mijn lijf, dus daar ben ik nog wel even zoet mee 🙈. Morgen mag ik weer met de ambulance mee naar het ziekenhuis want dan gaan ze Kaat in het ziekenhuis daar even de les lezen (hoop ik).

Bedankt voor het lezen!

Liefs, Anne.

#annesfightforlife #annesfight #crowdfunden #instabielenek #aai #cci #hindbrainherniation #verzakkingkleinehersenen #EDS #hersenstamcompressie #cervicalestenose #sondevoeding #blaaskatheter #suprapub #dunnevezelneuropathie #schildkliercarcinoom #schildklierkanker #kanker #dysautonomie #artrose  #mentalhealthawareness  #ptss

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *